ตอนบ่ายสามกว่า ๆ เจียงอวี๋กับถังโต้วโต้วเตรียมตัวพร้อมสรรพ หอบอุปกรณ์ขึ้นรถขับไปยังต้นไหวใหญ่
ยังไม่ทันถึงต้นไม้ ทั้งคู่ก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังเอาเชือกไปคล้องกับกิ่งต้นไหวอยู่ไกล ๆ ใต้เท้ามีก้อนหินวางอยู่ เห็นชัดว่าเขาคิดจะทำอะไร
“เฮ้ย! หยุดนะ!”
ถังโต้วโต้วตะโกนลั่น เปิดประตูรถแล้วพุ่งออกไปเหมือนลูกกระสุน ก่อนจะยกเท้าเตะผู้ชายที่ยืนอยู่บนก้อนหินกระเด็นออกไป
ชายคนนั้นล้มกระแทกพื้นอย่างแรง กุมก้นพลางร้องไห้โวยวาย “โอ๊ย ๆ ๆ ก้นฉัน! ไอ้บ้าเอ๊ย แกเป็นใครวะ? เตะฉันทำไม?”
ถังโต้วโต้วกระโดดขึ้นไปยืนบนก้อนหิน วาดท่าเท่ ๆ พร้อมพูดอย่างภูมิใจ “ฉันคือวีรบุรุษผู้ช่วยชีวิตนาย จะเรียกฉันว่าเหลยเฟิงก็ได้”
“กำแพงโรงพยาบาลบ้าแห่งไหนพังวะ ถึงได้ปล่อยคนบ้าออกมา” ชายคนนั้นพึมพำอย่างดูแคลน พลางลุกขึ้นจากพื้นแล้วผลักถังโต้วโต้วตกจากก้อนหิน ก่อนจะขึ้นไปยืนแทน
“ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว อย่ามาขวาง ถ้ายังขวางอีกก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ”
“อย่านะ!” ถังโต้วโต้วร้องลั่น แล้วเล็งไปที่ก้นของเขาก่อนถีบให้ตกลงมาอีกครั้ง
“โลกนี้สวยงามจะตาย มีเรื่องอะไรที่ผ่านไปไม่ได้หรือไง ไม่เห็นต้องฆ่าตัวตายเลย!”
ชายคนนั้นกุมก้นกระโดดไปมาทั่วพื้น หน้าแดงก่ำเพราะกลั้นความเจ็บ ก่อนตะโกนด้วยความโมโห “แกป่วยหรือไง? เตะก้นฉันอยู่ได้!”
ถังโต้วโต้วเกาหัว พูดอย่างกลุ้มใจ “ฉันก็ไม่ได้ออกแรงสักหน่อย ก้นนายมีสวิตช์หรือไง? ทำไมเตะทีไรก็ร้องทุกที?”
“เรื่องของแกหรือไง? ไสหัวไป! อย่ามาขวางฉันฆ่าตัวตาย” ชายคนนั้นตะคอกใส่เขาด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม แล้วทำท่าจะทำเรื่องบ้าบิ่นต่อ