พวกมันจับมันไว้ แล้วใช้ก้อนหินทุบจนขาทั้งสี่หัก จากนั้นก็โยนมันลงมาจากที่สูงซ้ำแล้วซ้ำเล่า จับมันโยนลงน้ำ ก่อนจะตบมือหัวเราะร่า ดูมันดิ้นทุรนทุรายร้องโหยหวน พอเห็นว่ามันใกล้จะจมน้ำตาย ค่อยช้อนขึ้นมา
จนกระทั่งมันถูกทรมานจนร่อแร่ หมดแรงตอบสนองเพื่อสร้างความสนุกให้เด็กกลุ่มนั้น
เด็กพวกนั้นถึงได้เมตตาปล่อยมันไป ก่อนจะหัวเราะหยอกล้อกันแล้วจากไป
จู้ชิงอันบาดเจ็บสาหัส มีเลือดไหลออกจากปาก นอนอยู่ในพงหญ้า คิดว่าชีวิตนี้คงจบลงแค่นี้แล้ว
วันนั้น มันนึกว่าตัวเองก้าวเข้าสู่ประตูนรกแล้ว แต่กลับได้พบเทพผู้ใจอ่อนในวินาทีสุดท้ายของชีวิต
ตอนที่มันหมดสติ เด็กหญิงคนหนึ่งเดินมาหามัน
เธออุ้มมันขึ้นมาอย่างอ่อนโยน ตรวจดูบาดแผล แล้วร้องไห้สะอึกสะอื้นเมื่อเห็นสภาพน่าเวทนาของมัน
มันทำได้เพียงลืมตาแมวสีเขียวขึ้นครึ่งหนึ่ง มองเห็นรูปร่างของเด็กหญิงอย่างเลือนราง
เด็กหญิงอายุราวสิบขวบ ดวงตากลมโตเป็นประกาย แต่ร่างกายผอมแห้งเหลือแต่กระดูก ราวกับโครงกระดูกที่ห่อหุ้มด้วยหนังมนุษย์
ผมของเธอแห้งกรอบเหมือนฟาง มัดเป็นเปียสองข้างด้วยเศษผ้าขาด ๆ ผิวเหลืองซีด ดูไร้ความชุ่มชื้น
นี่คือสภาพของคนที่ขาดสารอาหารอย่างรุนแรง
เธอสวมกระโปรงตัวเล็กที่ดูไม่ออกว่ามีสีอะไร เพราะเต็มไปด้วยรอยปะหลากสีจนดูไม่สวยเลยสักนิด
จู้ชิงอันทนความเจ็บปวดทั่วร่าง ฝืนประคองลมหายใจเฮือกสุดท้ายไว้ อยากดูว่าเด็กหญิงจะทำอะไรกับมัน
สุดท้ายเด็กหญิงก็พามันกลับบ้าน เป็นกระท่อมเรียบง่ายที่สร้างจากไม้กับผ้าใบพลาสติก ลมพัดเข้าได้รอบด้าน
เธอหยิบกระป๋องนมผงจากใต้เตียง เทเหรียญเงินเหรียญทองแดงยิบย่อยจำนวนมากออกมา ส่วนใหญ่เป็นเหรียญราคาไม่กี่เฟินกับหนึ่งหยวน ไม่มีแม้แต่ธนบัตรห้าหยวนสักใบ