จู้ชิงอันพยักหน้าอย่างหนักแน่น “นี่เป็นสิ่งที่ฉันคิดไว้ตั้งนานแล้ว แก่นปีศาจเหมาะที่สุด ช่วยต่อชีวิตได้ถึง 50 ปี เธอจะได้แก่เฒ่าอย่างปลอดภัย”
“แต่แก่นปีศาจนั่นเป็นของนายเองนะ ถ้าไม่มีแก่นปีศาจ นายก็รักษาร่างมนุษย์ไว้ไม่ได้อีกต่อไป นายจะกลายเป็นแมวธรรมดาตัวหนึ่ง สูญเสียสติปัญญา และลืมเรื่องราวทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นระหว่างพวกนาย
“ที่สำคัญที่สุดคือ นายมีชีวิตอยู่มานานมากแล้ว ถ้ากลับคืนร่างเดิมและคำนวณตามอายุขัยของแมว นายก็เหลือเวลาอีกแค่ 3-5 ปีเท่านั้น”
เจียงอวี๋ตกตะลึงกับความคิดของเขา แมวธรรมดาตัวหนึ่งต้องมีวาสนามากแค่ไหน ถึงจะได้กินหญ้าวิญญาณจนกลายร่างเป็นมนุษย์ได้?
อายุขัยของแมวอย่างมากก็แค่ 20 ปี แต่เมื่อบำเพ็ญจนกลายเป็นมนุษย์ ก็จะกลายเป็นปีศาจ ขอเพียงผ่านทัณฑ์อัสนีไปได้ จะมีชีวิตอยู่เป็นร้อยหรือเป็นพันปีก็ไม่ใช่ปัญหา
กระทั่งยังมีโอกาสเหินสู่สวรรค์ กลายเป็นเซียนได้ด้วย!
แต่เขากลับยอมสละพลังบำเพ็ญทั้งหมดเพื่อช่วยมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง สละร่างมนุษย์ สละอายุขัยนับร้อยนับพันปี สละโอกาสที่จะได้เป็นเซียน แล้วกลับคืนร่างเดิมด้วยความเต็มใจ
“แต่ถ้าไม่ใช่เพราะชิงชิง ฉันคงตายไปนานแล้ว จะมีโอกาสเหล่านี้ในภายหลังได้ยังไง? ช่วงเวลาที่ฉันได้มีชีวิตเพิ่มขึ้นมา ทั้งหมดเป็นเพราะชิงชิงมอบให้”
จู้ชิงอันหันไปมองประตูห้องของอวิ๋นชิง ก่อนจะยิ้มอย่างอ่อนโยนและเปี่ยมรัก
【ไม่เอา อย่านะ!】
ชาวเน็ตอีกฟากของสายต่างเช็ดน้ำตาไป พลางรัวนิ้วพิมพ์บนแป้นพิมพ์ไป
【อย่าตาย อย่าแยกจากกัน ขอร้องล่ะ】
【ฮือ ๆ อย่าทำร้ายจิตใจกันสิ อยู่เป็นเพื่อนเธอในร่างแมวมา 5 ปี ในร่างมนุษย์อีก 8 ปี นายทำใจได้ยังไง】