“รอฉันก่อน ฉันจะถ่ายวิดีโอ!” หวังเหวินยกมือที่ว่างขึ้นหยิบโทรศัพท์ เปิดโหมดวิดีโอ แล้วเล็งไปยังภาพน่าสยดสยองตรงหน้า
“เรามีคลิปลับของเธออยู่ในมือ ขอแค่เธอกล้าปริปากเอาเรื่องที่ศาสตราจารย์กับพวกเราทำกับเธอไปพูดแม้แต่คำเดียว เราจะเอาคลิปนี้ลงอินเทอร์เน็ตให้ทุกคนได้เห็นกันทั่วหน้า
“ให้พ่อแม่ เพื่อนร่วมชั้น ญาติมิตร รวมถึงพวกหมาเลียแข้งที่แอบชอบเธอได้เห็นกันว่าอีสารเลวนี่ร่านขนาดไหน!”
“ฮ่า ๆ ๆ หวังเหวินนี่ฉลาดจริง ๆ พอมีคลิปแล้วก็ไม่ต้องกลัวว่าเธอจะไม่เชื่อฟัง” หลี่ซาซาหัวเราะอย่างตื่นเต้น ราวกับได้เห็นภาพตัวเองตอนเรียนปริญญาโทแล้ว
การทรมานครั้งนี้ดำเนินต่อเนื่องตั้งแต่ตีสามจนถึงตีห้า ระหว่างนั้นไม่มีใครเอ่ยปากห้ามแม้แต่คนเดียว
ไม่นาน ภาพก็เริ่มเปลี่ยนไป เวลาเคลื่อนมาถึงวันถัดมา
ทั้งสี่คนจัดการเก็บกวาด “หลักฐาน” ที่ศาสตราจารย์ทิ้งไว้จนหมด รู้ดีว่าต่อให้เธอแจ้งตำรวจก็ไม่มีประโยชน์แล้ว จึงทำใจดีแก้มัด ปล่อยให้เธอเป็นอิสระ
พวกเธอมีคลิปลับของเธออยู่ในมือ จึงไม่กลัวว่าเธอจะเอาเรื่องที่พวกตนรังแกเธอไปพูด หลังข่มขู่กันอยู่พักหนึ่งก็วางใจไปเข้าเรียน