ซางจืออี้ยกใบตราส่งสองใบขึ้นรับแสง ปลายนิ้วชี้ไปยังหมายเลขสีแดงตรงมุมขวาบน
“ตราผนึกเดียวกัน ใบหนึ่งบอกว่าส่งคืนเจ้าของเดิม อีกใบกลับบอกว่าขายต่อไปแล้ว กล่องใบเดียวจะขายออกไปสองครั้งได้ยังไง”
กลางเดือนตุลาคม เจ้าของสินค้าอีกหลายรายมารวมตัวกันที่สำนักงานชั่วคราวของจู้ลิ่งอี๋ ก่อนหน้านี้ไม่กี่วัน ฝ่ายคลังสินค้ายังยืนกรานว่าคัดลอกหมายเลขผิด แต่วันนี้ได้สมุดบันทึกการบรรทุกสินค้าแล้ว
หร่วนจ้าวเหอเปิดสมุดบันทึก “ดูรอยนิ้วมือที่ลูกเรือประทับไว้ตรงนี้สิ หมายเลขกล่องเรียงต่อกันมา ไม่มีการสับเปลี่ยนสินค้าเลย”
เจ้าของสินค้าคนหนึ่งรับใบส่งของอีกใบมา ชี้ไปที่ตราประทับบนกระดาษ มือสั่นด้วยความโกรธ
“ตราประทับของบ้านฉันมุมขวาล่างบิ่นไป ตรานี้กลับสมบูรณ์ ยังกล้าบอกอีกว่าฉันขายไปแล้ว!”
เสิ่นเยี่ยนเหิงมองเข้าไปใกล้ ตราปลอมปรากฏเงาสีแดงขึ้นเมื่อผ่านการตรวจสอบ เขาให้เจ้าของสินค้านำใบเก่ามาวางเทียบกัน พอมุมที่บิ่นตรงกัน แม้แต่เด็กฝึกงานหน้าประตูก็เข้าใจแล้ว
เสมียนของฝ่ายคลังสินค้าที่นำเอกสารมา พยายามจะดึงกระดาษกลับไป จู้ลิ่งอี๋กดมือลงบนเอกสาร “ใบนี้ต้องเก็บไว้ คุณบอกว่าคัดลอกผิด ถ้าอย่างนั้นก็เอาต้นฉบับมาอธิบายให้ชัดเจน”
เสมียนถอยไปครึ่งก้าว ไม่ยื่นมือมาอีก
“สินค้าล็อตนี้ 20 ตันต้องคืนก่อน” ซางจืออี้กล่าว “พวกคุณจะเอาใบขายต่อปลอม ๆ มาใบเดียว แล้วริบสินค้าจริงที่ยืนยันตัวตนได้แล้วกลับไปไม่ได้”
จู้ลิ่งอี๋เก็บเอกสารทั้งสองใบใส่ซองผนึกพร้อมกัน พยานลงชื่อไว้ตรงรอยปิดผนึก ส่วนสินค้าอีก 40 ตันยังต้องแยกไปเจรจาเรื่องการส่งมอบ ไม่มีใครเขียนอะไรเพิ่มลงในเอกสารรับรองสินค้าล็อตแรกฉบับนี้
เสิ่นเยี่ยนเหิงเห็นเจ้าของสินค้านั่งลงได้เสียที จึงหยิบหมวกขึ้นมา “คนตรวจสินค้าไปกับผม รถกับคนงานเตรียมไว้พร้อมแล้ว”
จุดรับสินค้าตั้งอยู่ในลานคลังที่เช่าไว้ระยะสั้น แต่ละบ้านมีโรงตรวจสินค้าแยกกัน เสิ่นเยี่ยนเหิงนั่งรถไปก่อน สั่งเฉินจ้าวเหยี่ยให้เฝ้าทางเข้าลาน ส่วนตัวเองเดินเข้าไปด้านใน