“ถอนคำขอรับสินค้า ลดค่าเช่าโกดังลงครึ่งหนึ่ง ถ้าพ้นวันนี้ไป ฉันก็ช่วยทุกคนไม่ได้แล้ว”
หลัวตัวเลื่อนร่างข้อตกลงประนีประนอมไปไว้ริมโต๊ะ คุณชายเจ้าของกิจการคนหนึ่งเพิ่งยื่นมือออกไป ซางจืออี้ก็หยิบกระดาษขึ้นมาก่อน
ตรงกลางเขียนไว้ว่า: เจ้าของสินค้ายินยอมฝากสินค้าไว้ในโกดัง
“เมื่อวานคุณยังพาคนมาขนสินค้า วันนี้กลับยอมไม่เอาแล้วหรือ?”
“ค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นอีกแล้ว เขาบอกว่าถ้ายืดเยื้อต่อไป ต่อให้ขายผ้าทั้งล็อตจนหมดก็ยังจ่ายไม่พอ”
สินค้าล็อตแรก 20 ตันขนกลับไปแล้ว ส่วนที่เหลืออีก 40 ตันยังถูกกักไว้ในโกดัง วันที่ 29 ตุลาคม ร้านค้าต่างชาติปิดประตูมาหลายวันติดกัน แต่ค่าเช่าก็ยังเพิ่มขึ้นตามปกติ ซางจืออี้ออกถามเจ้าของสินค้าแต่ละรายตั้งแต่เช้า มีหลายรายที่มาที่นี่มากกว่าหนึ่งครั้ง แต่ก็ถูกประตูโกดังที่ล็อกไว้ขวางกลับไป
ตอนนี้หลัวตัวคิดจะใช้ค่าเช่าโกดังครึ่งหนึ่งที่ลดให้ บังคับให้พวกเขายอมรับผิดแทนคนที่ล็อกประตู
ซางจืออี้พลิกกระดาษกลับไป แล้วชี้คำว่า “ยินยอม”
“ถ้าเซ็นไป ก็เท่ากับว่าคุณไม่ยอมมารับสินค้าเอง คราวหน้าถ้าเขาเก็บเงินอีก คุณจะเอาอะไรไปยืนยันว่าตัวเองเคยมาที่นี่?”
คุณชายเจ้าของกิจการชักมือกลับ เธอจับมุมกระดาษไว้ ก่อนฉีกดังแควก ร่างข้อตกลงประนีประนอมขาดเป็นสองส่วน ครึ่งหนึ่งตกลงข้างถุงมือของหลัวตัว
“ไม่ต้องใช้เอกสารฉบับนี้แล้ว วันนี้เราจะยื่นคำร้องขอให้ไต่สวน”
หลัวตัวหุบยิ้ม “คุณหนูซาง การออกหน้าช่วยคนอื่นมันง่าย แต่ให้จ่ายเงินแทนคนอื่นน่ะยาก”
ซางจืออี้วางประกาศปิดโกดังทับลงบนร่างข้อตกลงที่ขาดเป็นสองส่วน ตราประทับของร้านค้าต่างชาติยังอยู่บนนั้น วันที่ถูกปฏิเสธกลับไปหลายครั้งก็เขียนไว้ชัดเจน เธอไม่ได้ให้เจ้าของสินค้าผลัดกันระบายความคับแค้น เพียงเลื่อนประกาศไปตรงหน้าหลัวตัว
“พวกคุณเป็นคนล็อกประตู ตอบเรื่องนี้มาก่อน”
“มีสินค้าอยู่ในโกดัง ก็ต้องจ่ายค่าเช่าอยู่แล้ว” หลัวตัวหยิบใบแจ้งหนี้ฉบับใหม่มาปิดประกาศไว้ “ดูยอดรวมให้ชัด แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะเอาเรื่องไหม”