ไม่ไกลจากเนินเขามีนั่งร้านสุราอยู่แห่งหนึ่ง ภายในคึกคักครึกครื้นอย่างยิ่ง ผู้คนกลุ่มใหญ่กำลังดื่มสุราพูดคุยกันอย่างออกรส มีทั้งชายหญิงหลากหลายรูปแบบ สิ่งที่ทำให้เสิ่นอี้ประหลาดใจคือ ถึงขั้นมีคนกำลังร่วมรักกันต่อหน้าผู้คนในร้าน แต่คนรอบข้างกลับทำราวกับไม่เห็น เมื่อเห็นหงหลางกับพวกพาเสิ่นอี้เข้ามา ชายหัวโล้นเปลือยท่อนบนคนหนึ่งก็ตะโกนเสียงดังว่า “เฮ้ย หงหลาง ไอ้หนูนี่ไปตกปลาโง่ ๆ มาได้อีกตัวแล้วสินะ”
“นั่นสิ คราวนี้ได้มาเท่าไรล่ะ? ยัง 300 แต้มโลหิตเหมือนเดิมหรือเปล่า?” อีกคนรับคำ
“เป็นปลาผี” หงหลางตอบอย่างจนใจ
“บ้าจริง!” คนในร้านสุราพากันร้องขึ้นพร้อมกัน “มีปลาผีโผล่มาด้วยหรือ? ไอ้หนูนั่นไม่กลัวตายจริง ๆ สินะ”
“ใช่สิ ยังเป็นฝ่ายยิงใส่พวกเราก่อนด้วย” ชายคนหนึ่งที่ตามหลังหงหลางพูดขึ้น
คนในร้านสุราพากันมองเสิ่นอี้ด้วยสายตาประหลาดใจและตื่นตะลึง แม้แต่ชายหญิงคู่ที่กำลังร่วมรักกันก็หยุดชะงัก แล้วหันมามองเสิ่นอี้อย่างไม่อยากเชื่อ
เสิ่นอี้ตามหงหลางกับพวกไปนั่งที่โต๊ะหนึ่งตามสบาย จากนั้นเรียกสาวเสิร์ฟมาสั่งเบียร์ 50 ขวด แล้วใช้ฟังก์ชันแต้มโลหิตที่แสดงบนกำไลข้อมือจ่ายออกไป 1 แต้ม ก่อนถามลอย ๆ ว่า “คนแบบผมหายากมากหรือ?”
หงหลางพยักหน้า “นายคิดว่ามีคนสักกี่คนที่โดนคนกลุ่มใหญ่เอาปืนจ่อหัวแล้วยังกล้ายิงสวน? ถ้าเรียกเก็บแต้มโลหิตเท่าไรก็ต้องจ่ายเท่านั้นไม่ใช่หรือ? ตอนฉันผ่านด่านมือใหม่ ก็โดนรีดไปตั้งหลายร้อยแต้ม กว่าจะรู้ทีหลังว่าสถานที่บ้า ๆ นี่ห้ามทำร้ายกันเอง ก็เสียใจแทบแย่ อย่ามองว่าพวกสมองทึบในร้านสุรานี่กร่างกันนักเลย แม่งเอ๊ย ตอนแรกพวกนั้นก็โดนรีดกันมาทั้งนั้น มีแค่คนส่วนน้อยที่ตอนปรากฏตัวไม่มีใครเฝ้าจุดอยู่พอดี พอรู้สถานการณ์ทันก็เลยหนีรอดไปได้”
“ตอนนั้นนายได้มาเท่าไร?”
“800 แต้ม โดนรีดไป 300”
ผ่านด่านมือใหม่ได้แต้มโลหิตแค่ 800 แต้มเองหรือ? เสิ่นอี้ประหลาดใจเล็กน้อย