ศักราชชุนหมิงปีที่สาม จวนอ๋องเซวียน
"อ๋องเซวียนไร้ทายาทสืบสกุล ในพวกเจ้าทั้งหมด ไม่ว่าผู้ใด หากให้กำเนิดบุตรแก่อ๋องเซวียน ข้าจะไม่ปฏิบัติต่อนางอย่างขาดตกบกพร่องเป็นอันขาด!"
พระชายาเซวียนมีสีหน้าสงบนิ่ง ทว่าภายใต้ชายแขนเสื้อกว้าง ปลายนิ้วทั้งสิบกลับบิดพันกันดั่งปอ ขับส่งบุรุษของตนให้แก่สตรีอื่น ใจนางจะไม่เจ็บปวดได้เช่นไร
ทว่านางอภิเษกกับอ๋องเซวียนมาสามปีแล้ว ท้องกลับไร้วี่แววโดยสิ้นเชิง ด้านพระชายารองกับอนุภรรยาอีกสองนางก็ไร้วี่แววเช่นกัน
ยังมิได้แต่งตั้งรัชทายาท หากว่ากันตามหลักแล้วอ๋องเซวียนคือโอรสองค์โตที่เกิดจากฮองเฮา มีหวังสูงสุดจะได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาท
แต่บัดนี้ องค์ชายรองและองค์ชายสามล้วนมีบุตรสืบสกุลแล้ว!
อ๋องเซวียนกลับ...
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ฝ่าบาทจะทรงมอบราชสมบัติให้แก่องค์ชายที่สิ้นทายาทได้เช่นไร! นางจะขึ้นสู่ตำแหน่งฮองเฮาได้อย่างไร?
สาวใช้เจียงชุนเสี่ยวก้มหน้ามองปลายรองเท้าตนเอง ในใจพลันหวั่นเกรง
นี่คือจะเลือกสาวใช้ปรนนิบัติให้แก่อ๋องเซวียนอย่างนั้นหรือ?
นางโค้งหลังก้มหัวโดยไม่รู้ตัว ต้องการให้ตนดูด้อยค่าลง
งานที่เสี่ยงตายอย่างการให้กำเนิดบุตรนี่ ต่อให้ให้เงินนางมากเพียงใด นางก็มิต้องการรับ
ในคราแลนั้นเอง ก็ได้ยินเสียงกังวานของแม่นมสวี่ดังมาจากเหนือศีรษะ "ถอดเสื้อผ้าออกให้หมด!"
เสียงเสียดสีกึกกักดังขึ้นข้างหู ชุนเสี่ยวเหลือบเห็นบ่าวสาวข้างกายต่างเปลื้องผ้าถอดเครื่องประดับด้วยตนเอง จำต้องทำตามอย่าง ถอดเสื้อผ้าบนร่าง แล้วยืนเปลือยเปล่าต่อหน้าพระชายา
ภาพตรงหน้างดงามดุจวสันต์!
"หันหลังไป!"
ชุนเสี่ยวหมุนตัวพลันได้ยินแม่นมกดเสียงลงกระซิบกับพระชายาเซวียน "สะโพกใหญ่ ดีต่อการให้กำเนิด!"
ชุนเสี่ยวรีบหนีบขาแน่นโดยสัญชาตญาณ หวังเพียงให้สะโพกตนดูเล็กลง
ทว่าสุดท้าย ความตั้งใจของนางก็สูญเปล่า
"เจ้า และเจ้าด้วย อยู่ต่อ! ผู้อื่น ถอยออกไปให้หมด!"
ในที่สุด ชุนเสี่ยวกับสาวใช้คนหนึ่งนามฮ่วนปี้ก็ถูกคัดเลือกไว้
พระชายาพิจารณาสาวใช้รูปงามทั้งสองที่โดดเด่น คนหนึ่งสวยกระจ่างใส อีกคนงามเย้ายวน ใบหน้างดงาม บุคลิกโดดเด่น ชวนพิศมอง
ในเมื่อเลือกคนปรนนิบัติให้อ๋องเซวียน ก็ต้องเลือกคนที่น่าชื่นชมมิใช่หรือ?
หากอ๋องเซวียนไม่พอพระทัย ต่อให้เลือกมาก็ไร้ประโยชน์!
"เจ้าทั้งสอง เต็มใจจะปรนนิบัติอ๋องเซวียนหรือไม่?"
หลี่ฮ่วนปี้ไม่อาจปิดบังความตื่นเต้นและเปรมปรีดิ์ในแววตา รีบคุกเข่าถวายบังคม "บ่าวปฏิบัติตามพระบัญชา!"
"ตัวเจ้าล่ะ? พระชายาตรัสถามเจ้า!"
แม่นมมองชุนเสี่ยวที่ยืนตัวแข็ง จ้องขู่ดุดันพลางเอ่ยเสียงดัง
กล้าฝันเฟื่องต่อหน้าพระชายา ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือ?
หลังปล้ำสู้ในใจอยู่ครู่หนึ่ง เพื่อรักษาชีวิต เจียงชุนเสี่ยวจึงคุกเข่าถวายบังคมด้วยความจำยอม
"บ่าวปฏิบัติตามพระบัญชา!"
พระชายาเซวียนทรงสังเกตปฏิกิริยาของทั้งสองอยู่ห่างๆ
พลันทรงชี้นิ้วไปที่ชุนเสี่ยวอย่างไม่เจาะจง ตรัสถามว่า "เจ้านามใด?"
"บ่าวชื่อเจียงชุนเสี่ยว!"
"ก็เจ้านี่แหละ ค่ำนี้ไปปรนนิบัติในห้องของอ๋องเถิด"
"เพคะ!"
ชุนเสี่ยวรู้สึกราวกับกำลังฝัน นี่มันเรื่องอันใด?
นางเป็นเพียงมนุษย์งานในบริษัทยักษ์แห่งศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ยังทันได้แต่งงานมีบุตร ก็สิ้นใจตายในที่ทำงานอย่างกะทันหัน
ข้ามภพมายังราชวงศ์ต้าจาวอันล่องลอย หลังจากยากลำบากในการปรับตัวเข้ากับตัวตนสาวใช้ในครัว อาศัยฝีมือการครัวจากยุคใหม่ตั้งหลักในครัวจวนอ๋องเซวียนได้อย่างเหนียวแน่น คิดไม่ถึงว่าเพียงชั่วพริบตาก็ถูกเลือกเป็นสาวใช้ปรนนิบัติ
สาวใช้ในครัวยังเลี้ยงชีพด้วยฝีมือ สาวใช้ปรนนิบัติใช้อันใดเลี้ยงชีพ? รูปโฉม?
นางยอมรับว่า รูปลักษณ์ของตนนั้นนับว่างามดี ดวงตากระจ่างใส ริมฝีปากแดง ฟันขาว
รูปร่างก็งามดี เนื้อหนังขึ้นในที่ที่สมควรขึ้น
ทว่าปรนนิบัติผู้อื่นด้วยรูปโฉม สุดท้ายก็จะเสื่อมคลายอำนาจวาสนาเมื่อรูปกายโรยรา
ยิ่งไปกว่านั้น อ๋องเซวียนมีพระชายาโจวหมิงจู มีพระชายารองเสิ่นเจียวเจียว ยังมีอนุภรรยาอีกสองนาง หลิวเยี่ยนและหงอวี้เหยา
นับนิ้วดูแล้ว นางกระทั่งเป็นอนุภรรยาลำดับสามยังมิได้!
นางมุ่งหวังสิ่งใด?
ในฐานะผู้ปฏิบัติงานในบริษัทยักษ์ นางเข้าใจดีว่า ยิ่งตำแหน่งที่ใช้ทักษะน้อย ยิ่งถูกทดแทนได้ง่าย
นอกจวนมีหญิงสาวหน้าตางดงามมากมาย ภายในจวนก็มีบ่าวสาวที่อายุน้อยและงดงามไม่น้อย
ตำแหน่งของนาง เสี่ยงต่อการถูกถอดถอนได้ทุกเมื่อ!
"ยินดีกับชุนเสี่ยว! ต่อไปไม่ต้องทำงานหนักในครัวอีกแล้ว!"
เมื่อทราบข่าวว่าชุนเสี่ยวถูกเลือกเป็นสาวใช้ปรนนิบัติ ป้าหวังแห่งครัวก็รีบวิ่งมาอวยพรเป็นคนแรก
ป้าหวังคืออาจารย์ของชุนเสี่ยว นางดูแลชุนเสี่ยวดั่งบุตรสาวแท้ๆ
"ป้าหวัง เรื่องนี้มีอะไรน่ายินดี ต่อให้พูดไปก็ยังเป็นบ่าวรับใช้!"
ชุนเสี่ยวคิ้วขมวดไม่คลาย นางมิต้องการเป็นสาวใช้ปรนนิบัติ!
มีบุตรก็ลำบาก ไม่มีบุตรก็ลำบาก
หากมีบุตร เกรงว่าหลังคลอดเสร็จนางจะถูกเก็บโดยเหลือแต่บุตร
หากไม่มีบุตร ก็เป็นเพียงเบี้ยทางที่ไร้ค่า
ทว่านางคือบ่าวที่เกิดในเรือนเบี้ย โฉนดขายตัวอยู่ในการครอบครองของพระชายาเซวียน!
หากนางไม่เชื่อฟัง ก็ต้องยอมให้พระชายาเซวียนจัดการตามอำเภอใจ
สาวใช้คนก่อนที่ขัดขืนพระชายาเซวียน รุ่งขึ้นก็จมน้ำตายอย่างไร้สาเหตุ
นางมิคิดว่า พระชายาเซวียนที่ดูภายนอกมีใบหน้าใจดี จะเป็นคนพูดคุยง่ายอย่างที่ปรากฏ
"เด็กโง่เอ่ย รอให้เจ้ามีบุตร แม่ก็พลอยได้ดีไปด้วย! เมื่อถึงเวลานั้น อ๋องเซวียนจะต้องมอบฐานะที่ดีให้เจ้า! วันเวลาดีๆ ของเจ้าก็มาถึง!"
ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ป้าหวังได้แต่เก็บถ้อยคำที่ฟังดูดีมาปลอบใจชุนเสี่ยว
"พระชายา พระชายารอง อนุหลิว อนุหง ล้วนไร้วี่แวว การจะมีบุตรสักคน มันง่ายไปที่ไหน?"
ชุนเสี่ยวพูดตามความจริง นางมิคิดว่า สะโพกใหญ่แล้วจะมีบุตรได้เสมอไป
หากปัญหาอยู่ที่ฝ่ายบุรุษเล่า?
"ป้าหวัง กล่าวตามตรง อ๋องเซวียนจะไม่ทรง... ไร้สมรรถภาพกระมัง?"
อ๋องเซวียนคืออ๋องแห่งศึกสงคราม ก่อนหน้านี้นำทัพออกรบ บาดเจ็บอยู่หลายแห่ง
อาจเป็นไปได้ว่า พลาดท่าบาดเจ็บที่จุดสำคัญ?
ก่อนหน้านี้ เรื่องนี้หาเกี่ยวข้องอันใดกับนางไม่
แต่บัดนี้ ความสามารถของอ๋องเซวียนกลับเกี่ยวข้องกับชะตากรรมครึ่งชีวิตหลังของนาง
มันจะไม่ลงเอยเช่นนี้กระมัง นอนก็ได้นอนแล้ว แก่ก็แก่แล้ว สุดท้ายเพียงเพราะไม่มีบุตร เขาก็ผละนางทิ้ง!
คับแค้นหรือไม่?
"ชิ! ชิ! ชิ! อย่าพูดเหลวไหล! อ๋องเซวียนทรงพระวรกายแข็งแรง จะไร้สมรรถภาพได้เช่นไร?"
ป้าหวังถลึงตาจ้องชุนเสี่ยว ถ้อยคำเช่นนี้ หากผู้ใดได้ยินเข้า ศีรษะอาจหลุดจากบ่าได้
"นั่นคือพวกนางไร้วาสนา! ข้าดูเจ้าแล้ว เป็นผู้มีวาสนา! ป้าหวังให้ของดีแก่เจ้า!"
ป้าหวังล้วงหยิบตำราเล่านิทานสองเล่มออกมาจากอ้อมอกอย่างลึกลับ กระซิบเสียงต่ำ "เวลากระชั้นชิดนัก ข้าได้มาเพียงสองเล่ม พอใช้แล้ว!"
"คิดไม่ถึงว่าท่านน้ำจะรู้หนังสือเสียด้วย?"
ชุนเสี่ยวล้อพลางรับตำราในมือของท่านน้ำ
เปิดดูแล้วพลันตะลึงลาน!
ในตำรา บุรุษและสตรีไร้อาภรณ์ห่อหุ้ม เปลี่ยนท่วงท่าต่อสู้ต่างกันไป ชัดแจ้งว่าเป็นภาพกามกิจ!
ก็จริงอยู่ นางมิใช่ว่าไม่เคยเห็น เพียงแต่ต่อหน้าท่านน้ำ ชุนเสี่ยวยังอดขวยเขินมิได้จนหน้าแดง
"ยามนี้มิใช่เวลาอาย! เจ้าเป็นเด็กฉลาด ศึกษาดูให้ดี! ค่ำนี้ใช้เลย บางที อาจสำเร็จ!"
เพื่อมิให้ป้าหวังต้องกังวลตามนาง ชุนเสี่ยวจึงฝืนใจตอบ "ขออาศัยวาจามงคลของท่านน้ำ! ท่านน้ำรอคอยเหล้าฉลองวันครบเดือนเกิดของเด็กได้เลย!"
รัตติกาลสงัดลง แม่นมสวี่ก็นำพาชุนเสี่ยวไปยังเรือนจิ้งเจิ้งของอ๋องเซวียน
"ชำระกายให้สะอาด! อ๋องทรงรังเกียจความโสมมยิ่ง"
ในเรือนอาบน้ำ ไอร้อนกรุ่นลอย กลีบกุหลาบลอยละล่องบนผิวน้ำ
สาวใช้สองนางใช้ผ้าเช็ดถูสรีระของชุนเสี่ยวไม่หยุดหย่อน ราวกับนางมิใช่คน แต่เป็นวัตถุที่เตรียมนำขึ้นถวาย
กระทั่งนิ้วมือถูกแช่จนเหี่ยวย่น เนื้อตัวถูกขัดจนแดงระเรื่อ จึงได้รับอนุญาตจากแม่นมให้ลุกขึ้น
ชุนเสี่ยวราวกับหุ่นไม้ให้สาวใช้บงการ สวมกางเกงในสีชาดปักลายบัว ภายนอกห่มเสื้อคลุมบางราวปีกจักจั่น
เสื้อคลุมบางนั่นมิอาจปกปิดสิ่งใด ทำได้เพียงกล่าวว่า ยังดีกว่าไม่มี!
ชุนเสี่ยวมองตนในกระจกทองเหลืองที่แปลกตาไป คิดถึงเหตุการณ์ที่จะเกิดตามมาก็พลันหวาดกลัว
ร่วมเตียงกับบุรุษแปลกหน้า—
"เหม่ออะไร? อ๋องเสด็จกลับแล้ว! ยังมิรีบไปปรนนิบัติอีก!"
เมื่อมาถึงแล้ว ก็จงสงบใจรับ
เมื่อรับงานนี้แล้ว ย่อมต้องทำให้ดีที่สุด!
ชุนเสี่ยวสูดลมหายใจลึก แล้วก้าวเดินเข้าไป!