เพื่อให้ได้ภาพลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบ นางเงยหน้าผายอก ย่างเท้าช้าลง เดินสามก้าวโยกหนึ่งที พยายามให้สรีระอ่อนช้อยงดงามที่สุดเท่าที่จะทำได้
เดินไปสองสามก้าว เงยเปลือกตาขึ้น จ้องมองอ๋องเซวียนด้วยแววตาอาย ๆ แต่กลับพบว่าเซียวเป่ยเซวียนไม่แม้แต่จะมองนาง
แสดงไปก็เปล่าประโยชน์!
ใต้แสงเทียน อ๋องเซวียนสวมฉลองพระองค์สีดำเข้มลวดลายมัว ๆ กำหนังสือไว้ในมือ จ้องอ่านไม่วางตา
ชุนเสี่ยวไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้เห็นเซียวเป่ยเซวียน แต่เป็นครั้งแรกที่ได้มองเขาอย่างใกล้ชิดขนาดนี้
คิ้วดาบเรียวเฉียง ทอดยาวเข้าขมับ ดวงตาเป็นประกายดั่งดาวเดือน จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากมีเสน่ห์ เส้นกรามคมกริบดั่งมีดสลัก ผู้ไม่ยิ้มแย้มผู้นี้แผ่รัศมีความสง่างามจากภายในสู่ภายนอก ต้องยอมรับว่า เซียวเป่ยเซวียนต่อให้ไร้ซึ่งตำแหน่งอ๋อง เพียงแค่หน้าตาเพียงเท่านี้ ก็เพียงพอให้หญิงสูงศักดิ์ทั้งเมืองหลวงยอมจำนน!
ชุนเสี่ยวพลันไม่รู้สึกกลัวอีกต่อไป
ได้หลับนอนกับชายเช่นนี้ ไม่ขาดทุนแม้แต่น้อย!
"มองพอหรือยัง?"
เซียวเป่ยเซวียนแม้ไม่ได้เงยหน้า แต่ตั้งแต่ชุนเสี่ยวปรากฏตัว เขาก็รับรู้ได้แล้ว
"ท่านอ๋องโปรดระงับพระพิโรธ! ท่านอ๋องรูปงามเลิศล้ำ หม่อมฉันอดใจไม่ไหวจริง ๆ!"
ชุนเสี่ยวตอบด้วยสีหน้าจริงใจ ราวกับกำลังกล่าวเรื่องที่จริงจังที่สุด
คำตอบนี้ กลับทำให้เซียวเป่ยเซวียนประหลาดใจไม่น้อย!
สาวใช้ทั่วไปได้ยินคำตำหนิของเขาคงตกใจกลัวคุกเข่าร้องขอชีวิตไปแล้ว
แต่นาง กลับกล่าววาจาไม่เหมาะสมเช่นนี้อย่างองอาจ!
เซียวเป่ยเซวียนวางหนังสือลง ในที่สุดก็มองชุนเสี่ยวด้วยสายตาจริงจัง
คิ้วไม่ต้องเขียนก็ดำดั่งหมึก ริมฝีปากไม่ต้องทาแดงก็งามสดชื่น โดยเฉพาะดวงตาสองข้างที่สดใสดั่งน้ำ ราวกับจะพูดได้!
นับว่าเป็นหญิงที่มีหน้าตารูปงามอยู่!
แต่หน้าตาดีจะมีประโยชน์อันใด?
เขาขาดคือทายาท! ไม่ใช่หญิงงาม!
อย่างไรก็ตาม เซียวเป่ยเซวียนกลับพบสิ่งที่น่าประหลาดใจ
สาวใช้ทั่วไปเห็นเขาก็เหมือนหนูเห็นแมว แต่นางคนนี้ ในแววตาไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความชื่นชมและพอใจ
กลับเหมือนกำลังมองสิ่งของสิ่งหนึ่ง!
เหมือนกับสายตาที่เสด็จพ่อใช้คัดเลือกนางกำนัล! เขาคุ้นเคยดี!
สิ่งนี้กลับกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของเซียวเป่ยเซวียน สาวใช้ตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง กลับไม่กลัวอ๋อง?
"เจ้าไม่กลัวข้าหรือ?"
"เหตุใดต้องกลัว? ท่านอ๋องเป็นเสาหลักของแผ่นดิน เป็นเทพสงครามที่ทำให้ศัตรูพรั่นพรึง! กล้าหาญ ยุติธรรม ยิ่งใหญ่ หม่อมฉันเคารพยังไม่ทัน จะกลัวได้อย่างไร?"
ความสัมพันธ์ระหว่างผู้คน มิได้มีเพียงระหว่างคนระดับเดียวกัน
ยังมีระหว่างผู้ใต้บังคับบัญชากับผู้บังคับบัญชา
เพียงทำให้เจ้านายพอใจ งานของตนจึงจะราบรื่น
นี่คือประสบการณ์การทำงานในโรงงานใหญ่ของชุนเสี่ยว
พูดจาดี ๆ สักสองสามประโยค เอาใจเจ้านายให้มีความสุข ไม่มีทางผิดแน่!
เซียวเป่ยเซวียนแม้ไม่ได้พูดอะไร ใบหน้าก็ไม่ได้แสดงความพอใจแม้แต่น้อย
แต่ในใจ กลับหวานราวกับได้กินน้ำผึ้ง
แม้แต่สาวใช้ตัวเล็ก ๆ ก็ยังมีความคิดเช่นนี้ ไม่เสียทีที่เขาทุ่มเทชีวิตเพื่อราชวงศ์ต้าจาว!
"พักผ่อนเถิด!"
ชุนเสี่ยวรีบก้าวเล็ก ๆ เข้าไป ช่วยท่านอ๋องถอดฉลองพระองค์
แต่นี่เป็นครั้งแรกที่นางช่วยผู้ชายถอดเสื้อผ้า ฝีมือย่อมไม่ชำนาญ
กระดุมช่างแน่นเหลือเกิน! นางแทบอยากจะดึงมันออกมาให้หมด!
ชุนเสี่ยวที่แกะกระดุมไม่ออกตื่นเต้นจนเหงื่อแตกพลั่ก เพื่อให้มองเห็นชัดขึ้น นางจึงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ก้มหน้าลง ปลายจมูกแทบจะแตะหน้าอกของท่านอ๋อง
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของหญิงสาวโชยมา เซียวเป่ยเซวียนดวงตาดำดิ่งยิ่งขึ้น
กว่าจะถอดฉลองพระองค์นอกให้ท่านอ๋องได้ ก็ถอดเสื้อชั้นในออก จากนั้นจึงเป่าเทียนสองข้างให้ดับ ปล่อยม่านเตียงลง แล้วค่อย ๆ ขึ้นเตียงนอนลง
ยังไม่ทันตั้งตัว เซียวเป่ยเซวียนมือที่เต็มไปด้วยรอยด้านก็วางลงบนบ่าของนาง ดึงเสื้อผ้าบาง ๆ ของนางออก ร่างกายก็ทาบลงมา
การหลับนอนสำหรับเซียวเป่ยเซวียน เป็นเพียงวิธีการสืบเชื้อสาย
แต่ทว่า เขามีภรรยาและอนุมากมาย เข้าหอหลายครั้ง ท้ายที่สุด ในจวนแมวป่ายังคลอดลูกหลายครอก แต่เขากลับไม่มีลูกสักคน
นานวันเข้า เขาไม่เพียงไม่พบความสุขในการเข้าหอ กลับรู้สึกถึงความพ่ายแพ้
วันนี้ เขาไปกินเลี้ยงฉลองร้อยวันขององค์ชายสาม คังอ๋อง ผู้ที่เพิ่งแต่งงานเมื่อปีที่แล้ว มีลูกชายสองคนลูกสาวหนึ่งคนแล้ว
แขกเหรื่อเมื่อแสดงความยินดีกับองค์ชายสาม เมื่อเห็นเขา มักจะอ้าปากแล้วหุบ เอ่ยแล้วหยุด
แม้ไม่ได้พูดอะไร แต่สามคำว่า "เจ้าไม่ไหว" ต่างก็แทบจะเขียนไว้บนหน้าอย่างชัดเจน
คิดถึงเซียวเป่ยเซวียนผู้มีความรู้ความสามารถรอบด้าน โดดเด่นกว่าใคร เมื่อใดที่เขาต้องทนรับความอัปยศเช่นนี้!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ การเคลื่อนไหวใต้ร่างก็ยิ่งรุนแรงขึ้น อยากจะเหมือนการศึกที่รีบชนะโดยเร็ว
"ท่านอ๋อง ท่านไม่มีความสุขหรือ?"
ได้ยินเสียงถอนหายใจแผ่วเบาของเซียวเป่ยเซวียน ชุนเสี่ยวจึงอดทนต่อความไม่สบายกายถามขึ้น
เซียวเป่ยเซวียนจึงรู้ตัวว่า การเคลื่อนไหวของตนรุนแรงเกินไป
ต่อให้อารมณ์ไม่ดี ก็ไม่ควรระบายความโกรธใส่เด็กสาวคนหนึ่ง
เซียวเป่ยเซวียนไม่พูดอะไร เพียงแต่ซบอยู่บนตัวชุนเสี่ยว
ชุนเสี่ยวก็ไม่พูดอะไร
ในห้องเงียบสงัดได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของทั้งสองคน
นี่เป็นครั้งแรกของนาง นางไม่อยากทนทุกข์ทรมานมากนัก
ชุนเสี่ยวยกมือขึ้น ลูบหลังเซียวเป่ยเซวียนเบา ๆ ลูบผ่านบาดแผลทีละแห่ง
นางรวบรวมความกล้า เงยหน้าขึ้น จูบที่ใบหูและลำคอของเขา
สาวใช้นี่ ช่างกล้าหาญเกินไปแล้ว!
"ให้หม่อมฉันทำให้ท่านอ๋องมีความสุขดีหรือไม่?"
เสียงของชุนเสี่ยวทั้งออดอ้อนทั้งเย้ายวน ได้ยินในยามค่ำคืน ยิ่งทำให้ใจหวั่นไหว
อ๋องเซวียนคิดว่าตนไม่ใช่คนเจ้าชู้ แต่พอได้ยินเสียงนี้ ก็ยังอดใจเต้นไม่ไหว
"หากข้ายังไม่มีความสุขเล่า?"
น้ำเสียงเย็นชาของอ๋องเซวียนยังคงไร้ความรู้สึกใด ๆ
อยากทำให้เขามีความสุข ง่ายดายเพียงนั้นหรือ?
นางจะกลายร่างเป็นเด็กให้เขาได้หรือไม่?
"ไม่ลองจะรู้ได้อย่างไรว่าทำไม่ได้? หากหม่อมฉันทำไม่ได้ หม่อมฉันยอมให้ท่านอ๋องลงโทษตามแต่พระทัย!"
นางถึงแม้ไม่รู้ว่าท่านอ๋องไม่มีความสุขเพราะเหตุใด แต่การเร้ากายบนเตียง ดึงความสนใจของเขา บางทีเขาอาจจะไม่ทุกข์ใจนัก
อีกทั้ง นี่ก็เป็นหน้าที่หลักของนาง!
ต่อให้สุดท้ายท่านอ๋องยังไม่มีความสุข ก็ไม่เป็นไร
อ๋องเซวียนแม้เย็นชา แต่ก็เป็นนายที่ดีที่ให้รางวัลและลงโทษอย่างยุติธรรมมาโดยตลอด
เขาจะลงโทษนางเพราะเรื่องชายหญิงเช่นนี้หรือ?
เขาจะกล้าอย่างไร?
นายฉลาด ลูกน้องย่อมกล้าทำงานอย่างเต็มที่
เห็นอ๋องเซวียนไม่ขัดขวาง ชุนเสี่ยวจึงพลิกตัว คร่อมอยู่บนตัวอ๋องเซวียน
"บังอาจ!"
แต่โบราณชายสูงหญิงต่ำ ชายบนหญิงล่าง สาวใช้นี่ อยากจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินหรือ?
น้ำเสียงของอ๋องเซวียนแฝงความโกรธเล็กน้อย
"ขอให้ท่านอ๋องยอมให้หม่อมฉันบังอาจสักครั้ง! ขอประทานบุตรแก่หม่อมฉันด้วย!"
ลูกธนูที่พุ่งออกไปแล้วไม่อาจหวนกลับ!
ชุนเสี่ยวรวบรวมความกล้า เลียนแบบท่าทางในคลิปสั้น ๆ จูบเหมือนฝนโปรยลงบนริมฝีปาก ลำคอ หน้าอก แล้วไล่ลงไปเรื่อย ๆ!
คำพูดของชุนเสี่ยวถูกใจอ๋องเซวียน เขาไม่เคยอยากมีลูกของตัวเองหรือ?
เห็นเด็กน้อยน่ารักสามคนขององค์ชายสาม เขาแทบอยากจะอุ้มหนีกลับบ้านสักคน
เพื่อเป้าหมายเดียวกัน อ๋องจึงยินยอมเงียบ ๆ
พร้อมกับการกระทำอันกล้าหาญของชุนเสี่ยว อ๋องเซวียนตาแดงก่ำ ลูกกระเดือกขยับ ในที่สุดก็ทนไม่ไหวพลิกตัวคร่อมชุนเสี่ยว
คืนนี้ จวนจิ่งเจิ้งได้รดน้ำถึงสองครั้งเป็นประวัติการณ์!
เมื่อเซียวเป่ยเซวียนหลับตาลง ลมหายใจสม่ำเสมอ ชุนเสี่ยวจึงอุ้มเอวที่ปวดเมื่อย ลุกจากเตียงอย่างเบามือ สวมเสื้อผ้าทีละชิ้น
ในฐานะสาวใช้ปรนนิบัติ นางไม่กล้าค้างคืนบนเตียงนาย!
ความสำนึกข้อนี้นางยังมีอยู่
เพิ่งกลับไปที่ห้องคนใช้แล้วนอนลง ก็ได้ยินเสียงแหลมเล็ก ๆ ดังขึ้นข้างหู
[ติ๊ง! ระบบมีบุตรถูกเปิดใช้งานแล้ว! เจ้าภาพโปรดผูกพัน!]
[ระบบมีบุตร? นี่คือระบบอะไร?]
ในหัวชุนเสี่ยวเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม นางไม่เคยได้ยินระบบประหลาดนี้มาก่อน
[ระบบมีบุตรสามารถช่วยเจ้าภาพในยุคโบราณให้มีลูกมีหลาน ให้กำเนิดบุตรธิดา มีลูกอย่างมีความสุข เลี้ยงลูกอย่างสุขภาพดี!]
ชุนเสี่ยวตาเป็นประกาย นี่ไม่ใช่สิ่งที่ต้องการอยู่แล้วหรือ?
[หลังจากผูกพัน ข้าจะตั้งครรภ์ได้สำเร็จ และคลอดบุตรโดยไม่เจ็บปวดได้หรือไม่?]
ในความทรงจำ ระบบนั้นรอบรู้ทุกอย่าง
[เจ้าภาพตอบถูกต้อง! เพียงแค่มีคะแนนเพียงพอ! สามารถใช้คะแนนแลกบริการทุกอย่างได้!]
[ผูกพัน! ยืนยันการผูกพัน!]
เรื่องดีเช่นนี้ ชุนเสี่ยวจะพลาดได้อย่างไร?
[ติ๊ง! ระบบมีบุตรผูกพันสำเร็จ! ของขวัญต้อนรับสมาชิกใหม่มอบพื้นที่เก็บของ]
[ของขวัญต้อนรับสมาชิกใหม่มอบต่อไป เมื่อทำพิธีเข้าหอกับอ๋องเซวียนสำเร็จ มอบการตั้งครรภ์สำเร็จ!]
ชุนเสี่ยวพลันรู้สึกถึงความอบอุ่นไหลผ่านท้องน้อย นางกุมท้องแบนราบโดยไม่รู้ตัว ถามอย่างไม่อยากเชื่อ: [ข้าท้องแล้วอย่างนั้นหรือ?]