"บ่าวคารวะท่านไทเฟย! คารวะหลิวอีเหนียง หลี่อีเหนียง!"
การปรากฏตัวอย่างกะทันหันของชุนเสี่ยว ทำเอาสามหญิงที่กำลังนินทาอยู่ตกใจแทบกระโดด
พวกนางไม่รู้ว่านางมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ และไม่รู้ด้วยว่าที่พูดกันอยู่นั้น นางได้ยินไปมากน้อยแค่ไหน
แต่เห็นชุนเสี่ยวสีหน้าปกติ ริมฝีปากมีรอยยิ้ม ไม่มีทีท่าโกรธเคือง
คิดว่าน่าจะเพิ่งมาถึง!
ซันไทเฟยเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มทันที พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานว่า "นับจากนี้ไป พวกเราก็เป็นพี่น้องกันแล้ว! รู้ว่าน้องจะมา ข้าก็เลยเชิญหลิวอีเหนียงกับหลี่อีเหนียงมาแสดงความยินดีกับน้อง!"
"ไม่คิดว่าน้องจะงดงามถึงเพียงนี้ ดั่งนางในภาพเขียน อย่างข้าเป็นผู้หญิงยังรู้สึกชื่นชอบเลย!"
หลี่อีเหนียงที่เคยพูดจาไร้สาระมาก่อน ตอนนี้ปากหวานราวกับชุบน้ำผึ้ง พูดจาไพเราะยิ่งกว่าเสียงร้องเพลงเสียอีก
ชุนเสี่ยวมองดวงตาหงส์ที่เรียวขึ้นเล็กน้อยของหลี่อีเหนียง พูดขอบคุณอย่างมีมารยาท
"จะยืนทำไมกันเล่า? พี่ซันเตรียมอาหารเลิศรสไว้ให้เจ้าโดยเฉพาะ!"
หลิวอีเหนียงกอดแขนชุนเสี่ยวอย่างสนิทสนม ดึงนางเข้าไปในเรือน
ได้ยินว่า ผู้หญิงสามคนเมื่อรวมตัวกันก็เป็นเหมือนงิ้วหนึ่งโรง งิ้วเวทีนี้ตั้งไว้แล้ว นางก็ได้แต่ร่วมแสดงไปกับพวกนาง
พอก้าวเข้าห้อง ก็เห็นโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยของเลิศรสจริง ๆ ขาหมูแดงซีราฟหัวสิงโต ปลาแมนดารินหางกระรอก หม้อฟอเที่ยวเหลียง ซุปไก่แก่กับโสม ล้วนเป็นอาหารที่ปกติในครัวเห็นได้แต่ชิมไม่ได้!
"นี่คือสุราขาวหยกที่วังหลวงพระราชทาน ลองชิมดูสิ!"
สาวใช้ด้านหลังยกกาน้ำขึ้นรินสุราให้เจ้านายทุกคนจนเต็มถ้วย
ชุนเสี่ยวมือขวาลูบท้องที่แบนราบ แม้ตอนนี้ยังไม่รู้สึกอะไร แต่บางรู้ว่าในท้องของตนมีชีวิตน้อย ๆ หนึ่งชีวิตแล้ว
เวลานี้หากดื่มสุรา จะเป็นอันตรายต่อเขาหรือไม่?
อีกทั้งอาหารสุราโต๊ะนี้ กันแบ่ทั้งหลาย กันแบ่ทั้งหลาย มันมีพิษหรือไม่!
คำกล่าวที่ว่า คนเราไม่ควรมีใจคิดร้าย แต่ก็ไม่ควรละเลยใจคิดป้องกัน!
"เป็นอะไรไป? กลัวข้าจะคิดร้ายในสุราหรือ? หากไม่วางใจ ข้าดื่มให้ดูก็ได้!"
เห็นชุนเสี่ยวจับถ้วยสุราอยู่ แต่ไม่ยอมยกขึ้นดื่ม ซันไทเฟยก็รู้ทันความคิดเล็ก ๆ ของนาง
เพื่อให้นางวางใจ ซันไทเฟยยกถ้วยสุราขึ้น ดื่มให้ทุกคนอย่างองอาจ
"วันนี้ข้าในฐานะเจ้าภาพ ขอคารวะทุกท่าน! หวังว่าพี่ ๆ ทุกคนจะปลอดภัย เจริญรุ่งเรือง และเร็ววันมีทายาทให้ท่านอ๋อง!"
เห็นซันไทเฟยยกถ้วยสุราขึ้น เงยหน้าดื่มหมดในอึกเดียว ท่าทางซื่อตรง ชุนเสี่ยวคิดว่าตนเองกำลังคิดเล็กคิดน้อยเกินไปหรือไม่
นี่เป็นวันแรกที่นางย้ายเข้าจวนเตียนชุ่ย หากนางมีข้อผิดพลาดอะไรในเวลานี้ ซันไทเฟยคงยากจะพ้นผิด
ซันไทเฟยเป็นคนฉลาดขนาดนั้น จะให้ฮูหยินใหญ่จับได้ได้อย่างไร?
[ติ๊งต่อง! สุราไม่มีพิษ ดื่มได้พอเหมาะ!]
[ปลาแมนดารินหางกระรอกไม่มีพิษ เจ้าสำนักสามารถทานได้เต็มที่!]
[ขาหมูแดงซีราฟหัวสิงโตไม่มีพิษ เจ้าสำนักสามารถทานได้เต็มที่!]
[ซุปไก่แก่กับโสม มีส่วนผสมของหลิงหลิงเซียง และสารส้ม ซึ่งทำให้มดลูกเย็น เป็นอันตรายต่อการเจริญเติบโตของตัวอ่อน หากทานเป็นเวลานาน จะตั้งครรภ์ได้ยาก โปรดอย่าทาน!]
เสียงตอบที่นุ่มนวลของระบบดังขึ้นข้างหู ชุนเสี่ยวแสร้งทำเป็นสงบ แต่ก็วางช้อนซุปโดยไม่รู้ตัว
นางสังเกตอย่างละเอียด พบว่าซันไทเฟยไม่ได้ดื่มซุปไก่แก่กับโสมเลย แต่อีเหนียงสองคนดื่มไปแล้วถ้วยหนึ่ง
มิน่าหลิวอีเหนียงและหลี่อีเหนียงรับใช้ท่านอ๋องมานานขนาดนี้ แต่ก็ไม่มีข่าวดีสักที
ดูเหมือนว่าพวกนางจะได้รับซุปไก่แก่กับโสมที่นี่ไม่น้อย!
เห็นอีเหนียงสองคนกำลังดื่มอย่างเอร็ดอร่อย ชุนเสี่ยวก็กลืนคำเตือนที่กำลังจะพูดลงไป
ดื่มมานานขนาดนี้แล้ว จะดื่มเพิ่มอีกถ้วยหรือลดอีกถ้วยจะมีอะไรแตกต่างกันเล่า?
เพียงแต่ที่ชุนเสี่ยวคิดไม่ออกก็คือ หากหลิวอีเหนียงและหลี่อีเหนียงที่ตั้งครรภ์ไม่ได้เพราะเล่ห์เหลี่ยมของซันไทเฟย
แล้วที่ซันไทเฟยเองก็มีบุตรไม่ได้เล่าเป็นเพราะอะไร? จะเป็นฮูหยินใหญ่หรือไม่?
น้ำในจวนหลังนั้นลึกเกินไป ชุนเสี่ยวคิดไม่ออก
เมื่อยากจนก็ดูแลตนให้รอดพ้น ยามนี้นางแค่อยากรักษาชีวิตของตนเองไว้ก่อน!
"ขอบคุณซันไทเฟย! นับจากนี้ไป ขอพี่ ๆ ช่วยดูแลด้วย!"
ชุนเสี่ยวยกถ้วยสุราขึ้นคารวะซันไทเฟย เพียงแต่ยกขึ้นจรดริมฝีปากเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ได้กลืนลงไป ฉวยโอกาสที่ทุกคนไม่ทันสังเกต เทสุราทิ้งลงในแขนเสื้อกว้าง
บุตรในครรภ์ได้มามิใช่เรื่องง่าย อีกทั้งยังเป็นที่พึ่งของนางในการอยู่ในจวนนี้ต่อไป นางจะประมาทไม่ได้!
"ล้วนเป็นพี่น้องกัน ดูแลซึ่งกันและกันเป็นเรื่องสมควร!"
ซันไทเฟยยิ้มมุมปาก ตอบอย่างอ่อนหวาน แต่รอยยิ้มนั้นไม่ถึงดวงตา
"ท่านอ๋องชื่นชอบน้องยิ่งนัก ต่อไปนี้พวกเรายังต้องพึ่งน้องช่วยดูแลอีกมาก!"
หลี่อีเหนียงคีบปลาชิ้นหนึ่งใส่ชามให้ชุนเสี่ยว สีหน้าเต็มไปด้วยความประจบประแจง
เห็นมุมปากของซันไทเฟยกระตุก ชุนเสี่ยวก็รู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่การยกยอ แต่เป็นการกลั่นแกล้งนางต่างหาก!
ให้ทุกคนรู้ว่าท่านอ๋องปฏิบัติกับนางเป็นพิเศษ
ทำให้นางกลายเป็นเป้าสายตา
แบบนี้ นางแบกรับไม่ไหว!
"พูดแล้วก็ขายหน้า คืนนี้เป็นคืนแรกที่บ่าวปรนนิบัติท่านอ๋อง คงเป็นเพราะทำงานเหนื่อยมาหลายวัน ไม่คิดว่าหลับตาลงก็หลับไป! โชคดีที่ได้งีบแล้วตื่น มิเช่นนั้นคงกลายเป็นเรื่องขบขันไปแล้ว!"
ชุนเสี่ยวลดเสียงลง พูดอย่างลึกลับ "เรื่องนี้พวกพี่ต้องเก็บเป็นความลับให้บ่าวด้วย! ฮูหยินใหญ่เข้มงวดมาโดยตลอด หากให้ฮูหยินใหญ่รู้เข้า คงต้องลงโทษบ่าวเป็นแน่!"
ทั้งสามคนมองหน้ากัน ก็โล่งอกขึ้นมา
พวกนางพูดว่า ท่านอ๋องจะถูกสาวใช้ปรนนิบัติตัวเล็ก ๆ ทำให้หลงใหลจนลืมกฎเกณฑ์ไปได้อย่างไร
ที่แท้เป็นเพราะเหตุนี้!
"น้องวางใจได้ พวกเราจะไม่พูดแน่นอน!"
หลิวเยี่ยนตบหน้าอกรับประกัน ที่จริงแล้ว พวกนางล้วนเป็นอนุภรรยาของท่านอ๋อง ควรยืนอยู่บนเส้นเดียวกัน
"ฮูหยินใหญ่เคร่งครัดจนเกินไป น่าชังยิ่ง!"
ศัตรูของศัตรูคือมิตร
เห็นพวกนางเกลียดฮูหยินใหญ่กันหมด ซันไทเฟยก็รู้สึกสบายใจขึ้นไม่น้อย
"ตอนแรกหากไม่เป็นเพราะพระบรมราชโองการของฮ่องเต้ ท่านพี่ก็คงไม่แต่งนางเป็นฮูหยินใหญ่!"
แววตาของซันไทเฟยวาบความดุร้าย ตำแหน่งฮูหยินใหญ่แต่เดิมควรเป็นของนางต่างหาก!
"ไม่ถูก!"
หลิวเยี่ยนที่เพิ่งนึกได้รู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล ทันใดนั้นสมองก็แล่นปราด มองชุนเสี่ยวที่หน้าตาเฉยเมยขึ้นลงแล้วถามว่า "ข้าได้ยินว่าจวนจิ่งเจิ้งเรียกน้ำถึงสองครั้ง! หากเจ้าหลับจริง จะเรียกน้ำมากมายขนาดนั้นทำไม?"
สายตาของทั้งสามคนจ้องไปที่ชุนเสี่ยวพร้อมกัน มีทั้งความสงสัย ความอยากรู้ ความอิจฉาริษยา...
ชุนเสี่ยวรู้สึกใจสั่นวาบ
โลกนี้ไม่มีกำแพงไหนที่กันลมได้จริง ๆ!
ที่นางรู้ว่าฮูหยินใหญ่มีสายตาอยู่ในจวนจิ่งเจิ้งก็เพราะจวนหลังนี้ล้วนอยู่ในความดูแลของฮูหยินใหญ่
แต่ไม่คิดว่าเรื่องส่วนตัวอย่างการเรียกน้ำ พวกนางสามคนจะรู้ชัดเจนถึงเพียงนี้
ชุนเสี่ยวอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าพวกนางรวมหัวกันไปแอบฟังที่จวนจิ่งเจิ้งหรือไม่!
"นั่นเป็นเพราะบ่าวมือไม้ไม่คล่อง พอดีตอนลุกขึ้น เผลอชนแท่นหมึกจนพื้นเลอะเทอะ! บ่าวกลัวท่านอ๋องลงโทษ จึงเรียกน้ำเพิ่มอีกกะละมังหนึ่ง... อย่างนี้...ไม่ได้หรือเจ้าคะ?"
สายตาบริสุทธิ์ของชุนเสี่ยวช่างน่าสงสาร ดั่งเด็กที่ทำผิด
ที่แท้เป็นเช่นนี้!
ซันไทเฟยดีใจจนหัวใจเบิกบาน ที่แท้ก็เป็นความเข้าใจผิดทั้งหมด
ตอนนี้มองชุนเสี่ยวก็ไม่น่ารังเกียจเท่าไหร่แล้ว!
ก็แค่สาวใช้ปรนนิบัติตัวเล็ก ๆ เท่านั้น นางไม่จำเป็นต้องใส่ใจ
คนที่นางควรใส่ใจคือฮูหยินใหญ่ต่างหาก!
"ไม่ใช่ว่าข้าจะว่าเจ้า แต่ต่อหน้าท่านอ๋อง เจ้าไม่ควรทะลึ่งตึงตังเช่นนี้! ท่านอ๋องทรงรักความสะอาดเป็นที่สุด ต่อไปหากท่านโกรธขึ้นมาจริง ๆ เจ้าก็คงต้องรับผล!"
"ซันไทเฟยสั่งสอนถูกต้อง! นับจากนี้ไป ขอซันไทเฟยชี้แนะด้วย!"
แม้จะรู้ว่าซันไทเฟยไม่หวังดี แต่คนอยู่ใต้ชายคา จำต้องก้มหัว
ไม่อย่างนั้นวันนี้ซุปพิษ พรุ่งนี้สุราพิษ มะรืนนี้งูพิษ ใครจะทนไหว?
งานเลี้ยงยามนี้ ที่แท้ก็คืองานเลี้ยงสังหาร ในที่สุดก็จบลงด้วยเสียงหาวของซันไทเฟย
ภายใต้การนำของสาวใช้ชื่อหยู่อี ชุนเสี่ยวมาถึงห้องด้านข้างทางทิศตะวันตกของจวนเตียนชุ่ย
"คุณชุนเสี่ยว ที่นี่คือห้องของเจ้า!"
"เอี๊ยด" ชุนเสี่ยวผลักประตูไม้ที่ปิดสนิทออก มองดูภายในด้วยแสงตะเกียงในมือ ก็ต้องตกตะลึง!