“คัท!”
เสียงตวาดอย่างฉุนเฉียวของจางจื้อจงดังก้องไปทั่วกองถ่าย “ฟางเจียซวี่ นายเป็นอะไรไป?”
“ฉากนี้นาย NG ไปตั้งห้าหกครั้งแล้ว ยังจะถ่ายกันให้ดี ๆ ได้ไหม อย่ามาเสียเวลาทุกคน!”
ก่อนหน้านี้แฟนคลับยังอวยกันสุดลิ่มทิ่มประตูว่า พี่ชายของฉันทั้งทุ่มเททั้งแสดงเก่ง
แต่พอถึงเวลาพิสูจน์ฝีมือจริง ๆ ก็กลับสู่สภาพเดิมในพริบตา...
จางจื้อจงหันมองไปรอบ ๆ “ซิงเหยา ผู้ช่วยของเธอไปไหน?”
“ให้เธอไปเอาน้ำขิงจากโรงอาหารมาให้หน่อย”
ฉากช่วงบ่ายคือฉากที่เป้ยเพยตกน้ำ แล้วหลัวเฟยอวี่ปรากฏตัวขึ้นมาช่วยหญิงงาม
แต่ฟางเจียซวี่กลับเสียสมาธิไปตลอดทั้งบ่าย
ไม่ลืมบท ก็แสดงเกินจริง
หมู่ซิงเหยากระโดดลงน้ำไปแล้วห้าครั้ง
เดิมทีคิดว่าครั้งที่หกคงผ่านไปได้อย่างราบรื่น แต่สุดท้ายก็ยังติดอยู่ที่บทพูด
อากาศเดือนพฤศจิกายนแม้จะยังไม่หนาวถึงขั้นเป็นฤดูหนาว
แต่วันนี้ฟ้าไม่เป็นใจ ไม่มีแสงแดด
น้ำในสระก็ยังเย็นจนแทบแทงกระดูก
หมู่ซิงเหยาดิ้นรนอยู่ในน้ำมาหลายรอบ ตอนนี้เรี่ยวแรงแทบไม่เหลือแล้ว
เธอห่อตัวด้วยผ้าขนหนูผืนหนา มือที่กำคอเสื้อไว้สั่นระริก
“ผู้กำกับจาง...”
“ผู้ช่วยของฉัน ฉันให้ไปจัดการธุระอย่างอื่น ตอนนี้เลยไม่อยู่ชั่วคราว”
หมู่ซิงเหยาแอบกลอกตาใส่ฟางเจียซวี่ในใจ
ก่อนหน้านี้เธอก็ไม่เคยไปทำให้เขาขุ่นเคืองนี่นา!
นี่คิดว่าเธอเป็นคนญี่ปุ่นหรือไง?
จางจื้อจงมองหมู่ซิงเหยาที่ผมเปียกชื้นแนบแก้มเป็นช่อ ๆ ใบหน้าซีดขาว
เขาพูดเสียงอ่อนลง “งั้นเธอไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน พักสักครู่ รอฟางเจียซวี่ปรับสภาพให้พร้อมแล้วค่อยถ่ายต่อ”