พนักงานเสิร์ฟนำเมนูมาให้
เฉิงจิงเป่ยสั่งอาหารขึ้นชื่อของที่นี่มาหลายอย่าง แล้วส่งเมนูต่อให้หมู่ซิงเหยา
“พวกนี้เป็นเมนูขึ้นชื่อของร้าน คุณเลือกเพิ่มอีกสักหน่อย ดูว่าชอบอะไร”
หมู่ซิงเหยากวาดสายตาดูเมนูอย่างรวดเร็ว แล้วเห็นว่าอาหารที่เขาสั่งล้วนเป็นเมนูรสอ่อน
เธอจึงเลือกอาหารรสจัดขึ้นมาอีกสองสามอย่าง ก่อนส่งเมนูคืนให้พนักงานเสิร์ฟ
ตอนเลือกว่าจะใช้ชุดจานชามกี่ชุด
ในที่สุดเธอก็นึกขึ้นได้!
เธอลืมไปว่าที่บ้านยังมีอีกคนกำลังรอออกไปซื้อของและทำอาหารด้วยกัน......
เฉิงจิงเป่ยโทร. มาอย่างกะทันหันเกินไป
หลังจากนั้นเธอก็ชวนเขาไปอย่างหุนหันพลันแล่น แล้วอีกฝ่ายก็ตอบตกลง
เธอมัวแต่ไหลไปตามความคิดของเขา จนเพิ่งนึกได้ว่าลืมบอกหลิวเชียนว่าคืนนี้จะไม่กลับไปกินข้าวที่บ้าน
หมู่ซิงเหยารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาหลิวเชียน
หลังจากขอโทษขอโพยอยู่พักใหญ่ ในที่สุดอีกฝ่ายก็ยอมให้อภัย
หลิวเชียนยังรับปากด้วยว่า กลับไปแล้วต้องซื้อของอร่อยมาฝากเธอ
เฉิงจิงเป่ยมองคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม เดี๋ยวก็ขมวดคิ้ว เดี๋ยวก็ยิ้มหน้าบาน
มุมปากของเขาจึงอดยกขึ้นเล็กน้อยไม่ได้
พนักงานเสิร์ฟยกอาหารมาเสิร์ฟ ตัดบทสนทนาระหว่างหมู่ซิงเหยากับหลิวเชียน
เธอเก็บโทรศัพท์ ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าเมื่อครู่มัวแต่จมอยู่ในโลกของตัวเอง
อาจเป็นเพราะช่วงนี้ได้เจอเขาบ่อยขึ้น
แถมเขายังปฏิบัติต่อเธออย่างอ่อนโยน
จนทำให้เธอลืมความอึดอัดและความห่างเหินที่คนคนนี้เคยทำให้รู้สึกไปเสียสนิท
หมู่ซิงเหยาเงยหน้าขึ้น ยิ้มให้เฉิงจิงเป่ยอย่างกระดากอาย
แล้ววางโทรศัพท์คว่ำหน้าลงบนโต๊ะ
เฉิงจิงเป่ยเห็นว่าในที่สุดเธอก็นึกถึงเขาได้