น้ำเสียงเกียจคร้านแฝงความไม่ใส่ใจอยู่เล็กน้อย “ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน”
“ฉะ...ฉันอยู่บ้านค่ะ”
“อืม ที่ไหน”
“หมู่บ้านจาเหอหยวนค่ะ” หัวใจของหมู่ซิงเหยาเต้นแรง ราวกับจะกระโจนออกมาจากลำคอ
“อีกครึ่งชั่วโมงเจอกันที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน”
น้ำเสียงของเฉิงจิงเป่ยแฝงความเผด็จการอยู่เล็กน้อย ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ
หมู่ซิงเหยายังไม่ทันได้ตอบ เสียงวางสายก็ดังมาจากปลายสาย
หมู่ซิงเหยาถือโทรศัพท์ค้างไว้ ไม่ยอมวางลงเสียที
ถ้าไม่ใช่เสียงสายไม่ว่างที่ดังมาจากปลายสาย
เธอคงคิดไปแล้วว่าสายโทรศัพท์นี้เป็นเพียงภาพหลอนของตัวเอง
เธอมองเวลา ห้าโมงครึ่งแล้ว
หมู่ซิงเหยาได้สติ รีบพุ่งเข้าห้องน้ำจัดการตัวเองอย่างรวดเร็ว
อย่างน้อยก็ไม่ควรไปพบใครในสภาพมอมแมมแบบนี้ใช่ไหม
พอจัดการเสร็จเวลาก็พอดี ห้าโมงห้าสิบนาที
หมู่ซิงเหยาเลือกเสื้ออยู่ในตู้เสื้อผ้าอย่างพิถีพิถัน ก่อนหยิบเสื้อไหมพรมคอกลมสีขาวล้วนตัวหลวมออกมา
ท่อนล่างเป็นกางเกงยีนส์สีฟ้าอ่อน เผยให้เห็นเรียวขายาวเพรียวตรง
ผมยาวถึงเอว ปลายผมเป็นลอนเล็กน้อย เข้ากันได้ดีกับการแต่งหน้าให้ดูเหมือนไม่ได้แต่ง
เธอหมุนตัวหน้ากระจกหนึ่งรอบ
หมู่ซิงเหยารู้สึกว่าตัวเองแทบจะตกหลุมรักตัวเองอยู่แล้ว
ฉันจะสวยขนาดนี้ได้ยังไงนะ!
หยิบกระเป๋าสตางค์ที่เตรียมไว้แล้วออกจากบ้าน
หมู่ซิงเหยาเพิ่งมาถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน
ก็เห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่าพิงอยู่ข้างประตูรถ G-คลาส สีดำ
ใต้เสื้อโค้ตตัวยาวสไตล์ลำลอง มีเสื้อเชิ้ตสีขาวอยู่ตัวหนึ่ง