หมู่ซิงเหยาคิดว่าในที่สุดเขาก็คงรู้ตัวว่าภรรยาของเขายืนอยู่ตรงนี้แล้ว
แต่ใครจะคิดว่า...
“คุณซ่อนภรรยาของผมไว้ที่ไหน ขอร้องล่ะ คืนภรรยาของผมให้ผมได้ไหม ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีภรรยา”
ตัวละครตัวน้อยในใจของหมู่ซิงเหยาแตกเป็นเสี่ยง ๆ จนเก็บกลับมาประกอบไม่ได้อีก
“มองให้ดีสิ ฉันนี่แหละภรรยาของนาย!”
เธอเขย่งปลายเท้า โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เฉิงจิงเป่ย หวังว่าทำแบบนี้แล้วจะช่วยให้สมองเขาปลอดโปร่งขึ้น
เฉิงจิงเป่ยคว้าชายเสื้อของหมู่ซิงเหยาไว้ทั้งสองมือ ทำหน้าละห้อย “คุณเป็นภรรยาของผมเหรอ? ถ้าอย่างนั้นทำไมไม่เรียกผมว่าสามีล่ะ...?”
“ภรรยาของผมเรียกผมว่าสามีกันทั้งนั้น!”
หมู่ซิงเหยากลอกตาแล้วเงียบไป
ที่แท้ก็รอจังหวะนี้อยู่นี่เอง เธอเคยเรียกเขาว่าสามีตั้งแต่เมื่อไรกันล่ะ??
“ฉัน...”
เฉิงจิงเป่ยถอยหลังไปหลายก้าว พลางเบะปาก “ผมว่าแล้วว่าคุณไม่ใช่ภรรยาของผม คุณไม่ยอมเรียกผมเลย”
“ผมจะไปตามหาภรรยาของผม”
พอเห็นว่าหาคนในห้องไม่เจอ เฉิงจิงเป่ยก็หันหลังจะเดินออกไปทันที
หัวใจหมู่ซิงเหยาแทบหยุดเต้น ถ้าพ่อแม่เห็นเขาในสภาพนี้ พรุ่งนี้เขาจะกล้าเงยหน้าขึ้นได้ยังไง!
“สามี! สามี!!”
เธอเผลอพูดออกไปโดยไม่ทันคิด
เฉิงจิงเป่ยหันกลับมาทันที “ที่รัก คุณเป็นภรรยาของผมจริง ๆ เหรอ?”
พอพูดออกไปครั้งแรก หมู่ซิงเหยาก็พบว่าครั้งที่สองไม่ได้น่าอายอย่างที่คิด
อีกอย่าง เธอก็ไม่ถือสาคนเมาหรอก
หมู่ซิงเหยาเดินเข้าไปดึงเฉิงจิงเป่ยมาที่เตียง แล้วกดให้เขานั่งลง