“สวัสดีค่ะ คุณหมู่”
“ฉันเป็นเจ้าหน้าที่จากสำนักวัฒนธรรมและท่องเที่ยวเมืองหยุนค่ะ”
“เราขอเรียนเชิญคุณอย่างจริงใจ ให้มารับตำแหน่งทูตภาพลักษณ์ของแหล่งท่องเที่ยวเขาใต้ เมืองหยุนค่ะ”
“หากสนใจร่วมงาน กรุณาติดต่อเบอร์ 13********* ค่ะ”
สายตาฉงนของหมู่ซิงเหยาจับจ้องข้อความส่วนตัวนี้
ทูตภาพลักษณ์ของแหล่งท่องเที่ยว...
ทำไมถึงเลือกคนโนเนมที่ไม่มีผลงานและชื่อเสียงอย่างเธอกันนะ
เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ช่างเถอะ
ยังไงอีกฝ่ายก็เป็นคนติดต่อเธอมาก่อน
บางทีอาจจะถูกความสามารถอันโดดเด่นของเธอดึงดูดเข้าก็ได้?
หมู่ซิงเหยาเลือกเชื่อมั่นในตัวเอง ท่ามกลางความสงสัยงุนงง
จากนั้นก็ส่งข้อความนี้ให้หลิวเชียนเป็นการส่วนตัว
“เชียนเชียน พรุ่งนี้ช่วยติดต่อคนจากสำนักวัฒนธรรมและท่องเที่ยวนี้ให้หน่อยนะ”
“ช่วยตรวจสอบข้อมูลของพวกเขาด้วย”
“ถึงจะดูไม่ค่อยสมจริงกับระดับของฉันตอนนี้ก็เถอะ”
“แต่พวกเขาเป็นฝ่ายติดต่อมาก่อนนี่นา เผื่อแมวตาบอดจะบังเอิญจับหนูตายได้ก็ได้!”
อีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
“???”
“ตอนนี้แกมองการณ์ไกลขนาดนี้แล้วเหรอ?”
“นี่ไม่ใช่งานโฆษณาสินค้าห่วย ๆ นะ แต่นี่คือตำแหน่งทูตภาพลักษณ์จากทางการเลย!”
“ถึงจะเป็นแค่แหล่งท่องเที่ยว แต่ยังไงก็เป็นหน่วยงานของรัฐบาล”
“ถ้าแกคว้าโอกาสนี้ไว้ได้ ภาพลักษณ์ของแกในอนาคตต้องดีขึ้นมากแน่”
ข้อความหนึ่งแล้วก็อีกข้อความเด้งขึ้นมา ก่อนจะถูกข้อความใหม่ดันขึ้นไป
แทบไม่มีโอกาสให้หมู่ซิงเหยาได้แทรกเลย
สุดท้าย
“โอเค ฉันจะช่วยแกคว้าโอกาสนี้มาให้ได้แน่นอน อาเหยา วางใจเถอะ!”
หลังคุยกับหลิวเชียนจบ
หมู่ซิงเหยาก็ได้สติกลับมาอย่างฉับพลัน