“อาเหยา วันนี้ฉันติดต่องานพรีเซนเตอร์ไว้หลายแห่ง ตอนนี้ยังอยู่ระหว่างเจรจากัน”
“ส่วนสำนักวัฒนธรรมและท่องเที่ยว ฉันตรวจสอบข้อมูลของพวกเขาแล้ว”
“ไม่มีปัญหา ทางนั้นบอกว่าภาพลักษณ์กับบุคลิกของเธอเหมาะกับพวกเขามาก”
“พวกเขาถามว่าเราว่างเมื่อไหร่ จะได้นัดสถานที่คุยรายละเอียดกัน”
“แล้วก็ยังมี...”
“ช่วงนี้เธอมีงานพรีเซนเตอร์ค่อนข้างเยอะ ฉันเลยคิดจะลาออกจากงานพาร์ตไทม์ที่สำนักพิมพ์”
“จะได้ตั้งใจมาจัดการเรื่องของเธอเต็มที่”
เหมือนเช่นเคย หมู่ซิงเหยารอจนคนปลายสายพูดรัวเป็นชุดจบก่อน
ถึงค่อยยกโทรศัพท์มาแนบหู
“จริงเหรอ? เชียนเชียน ในที่สุดเธอก็เตรียมลาออกจากงานพาร์ตไทม์แล้ว!”
“วางใจเถอะ ฉันเลี้ยงเราสองคนได้แน่นอน”
“ไม่ปล่อยให้เธอต้องเร่ร่อนอยู่ข้างถนนหรอก”
เธอพยักหน้าอย่างแรง
พอนึกได้ว่าอีกฝ่ายมองไม่เห็น เธอก็รีบพูดเสริมว่า “เชื่อฉันสิ!”
หลิวเชียนปลอบเธออย่างใจเย็น
“ได้ อีกสองวันพอฉันจัดการธุระเสร็จก็จะไปหาเธอ”
“เอเจนต์ของเธอเหรอ?”
อันเทียนรอจนหมู่ซิงเหยาวางสายแล้วค่อยเอ่ยถาม
พูดถึงเรื่องนี้ หมู่ซิงเหยาเข้ากองถ่ายมาหลายวันแล้ว
เธอยังไม่เคยเห็นเอเจนต์กับผู้ช่วยของหมู่ซิงเหยาเลย
“อืม เป็นทั้งเอเจนต์และผู้ช่วยของฉัน”
หมู่ซิงเหยาอธิบายให้อันเทียนฟัง
“เพราะก่อนหน้านี้ฉันไม่มีงานทำเลย”
“จ้างทั้งเอเจนต์และผู้ช่วยอีกคน ฉันจ่ายเงินเดือนพวกเธอไม่ไหว”
“เชียนเชียนเป็นฝ่ายเสนอเองว่าจะมาเป็นผู้ช่วยให้ฉัน”
“ฉันซาบซึ้งใจเชียนเชียนมากจริง ๆ หลายปีมานี้เธอไม่เคยทอดทิ้งฉันเลย”
“ถึงฉันจะไม่มีวี่แววว่าจะดังขึ้นมา เธอก็ยังยืนหยัดอยู่เคียงข้างฉันมาตลอด”