สายตาทั้งสองประสานกัน
เฉิงจิงเป่ยคลำหาใต้ผ้าห่ม ก่อนจะคว้าแขนของหมู่ซิงเหยาไว้ได้อย่างแม่นยำ
ออกแรงเพียงเล็กน้อย หมู่ซิงเหยาก็พลันเอนตกลงมาในอ้อมอกของเขา
กลิ่นเจลอาบน้ำโชยเข้ามา ทั้งสองคนมีกลิ่นเดียวกัน
เฉิงจิงเป่ยโน้มตัวเข้าหา ปลายนิ้วไล้ผ่านแก้มของเธอ หยุดอยู่ที่คาง ก่อนจะประคองใบหน้าเธอให้หันมาหาเขาอย่างแผ่วเบา
เวลาราวกับยืดยาวออกไป ริมฝีปากเย็นฉ่ำ ลมหายใจอุ่นของทั้งคู่คลอเคล้าพัวพันกัน
ใกล้ชิดแต่ก็ห่างเหิน แฝงด้วยความระมัดระวังและหยั่งเชิงอยู่หลายส่วน
เขาไม่ได้ทำให้จูบนั้นลึกซึ้งขึ้น เพียงดูดดื่มริมฝีปากของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
มือของหมู่ซิงเหยาจับคอเสื้อของเฉิงจิงเป่ยไว้อย่างหลวม ๆ ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร
ความเงียบรอบตัวดูชัดเจนขึ้น เล็บของลักกี้ข่วนประตูเบา ๆ อยู่นอกห้อง พร้อมเสียงครางหงิง ๆ
เฉิงจิงเป่ยข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในใจไว้ ครู่หนึ่งจึงค่อย ๆ ผละออก
เขายื่นมือมาปิดตาหมู่ซิงเหยา แล้วพลิกคนตัวแข็งในอ้อมอกให้หันหลังให้เขา
เขารั้งเธอเข้ามาในอ้อมแขน วางมือบนเอวของเธอ ก่อนจะสอดประสานนิ้วมือเข้าด้วยกัน
เขาจุมพิตเส้นผมของเธอเบา ๆ “นอนเถอะ ยาวยาว”
หมู่ซิงเหยาคิดว่าตัวเองคงนอนไม่หลับ แต่เมื่อได้ฟังเสียงหัวใจที่เต้นหนักแน่นจากด้านหลัง ไม่นานเธอก็หลับสนิท
เฉิงจิงเป่ยฟังเสียงลมหายใจสม่ำเสมอข้างกาย ก่อนจะค่อย ๆ ลุกจากเตียง
เขาไปอาบน้ำเย็นในห้องน้ำแขกเพื่อสงบสติอารมณ์ จากนั้นจึงกลับมานอนบนเตียงพร้อมไอเย็นชื้นที่เกาะกาย
เสียงโทรศัพท์ดังแสบหูพร้อมแรงสั่น ปลุกหมู่ซิงเหยาที่กำลังหลับใหลให้ตื่นขึ้น