เฉิงจิงเป่ยขับรถเข้ามาในลานจอดรถใต้ดิน
หมู่ซิงเหยาปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วเปิดประตูลงจากรถ
เพิ่งเดินมาถึงหน้ารถ รถคันข้าง ๆ ก็เปิดประตูลงมาเช่นกัน คนที่ลงมาคือหลี่อวี้
“คุณผู้ช่วยหลี่? คุณมาทำอะไรที่นี่” เธอหันไปมองหลี่อวี้อย่างประหลาดใจ
หลี่อวี้ก้าวเข้ามาสองก้าว “คุณนาย เลขาธิการให้ผมเช่ารถมาคันหนึ่งครับ”
จากนั้นก็หันไปยื่นกุญแจรถในมือให้เฉิงจิงเป่ย
เมื่อครู่นี้ตอนอยู่บนรถ หมู่ซิงเหยากำลังแอบคิดว่า มีหกคนแต่มีรถสองคัน พวกเขาสองคนคงต้องแยกกันนั่ง
เธอต้องเผชิญหน้ากับครอบครัวของเขาตามลำพัง จึงรู้สึกทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง
แต่เมื่อเห็นรถตรงหน้าซึ่งชัดเจนว่าเป็นรถหกหรือเจ็ดที่นั่ง ความหวานก็พลันเอ่อท้นขึ้นมาในใจ
เฉิงจิงเป่ยรับกุญแจมา แล้วหันไปพยักพเยิดให้รถที่ยังไม่ได้ดับเครื่อง
“ขับรถของผมไปรับพ่อแม่ของคุณนายที่เคาน์ตี้หยุนทง ผมส่งตำแหน่งให้แล้ว กุญแจอยู่ในรถ”
“ครับ เลขาธิการ”
หลี่อวี้พูดจบ เห็นว่าเขาไม่มีอะไรจะสั่งอีก ก็ขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที
หมู่ซิงเหยามองรถที่แล่นห่างออกไป “……”
“ไม่ใช่ว่าจะไปรับคุณลุงคุณป้ามาที่เคาน์ตี้หยุนทงเหรอคะ?”
เฉิงจิงเป่ยยกมือขึ้นตั้งใจจะขยี้ผมเธอ แต่เห็นว่าหวีเรียบร้อยดีแล้ว จึงเปลี่ยนเป็นจับมือเธอแทน
“เคาน์ตี้หยุนทงไม่มีร้านอาหารดี ๆ สักเท่าไร”
“ก่อนหน้านี้หมู่เฟิงคนนั้นมาเปิดร้านอาหารที่เมืองหยุน ร้านไม่เลวเลย ถือว่าแวะไปอุดหนุนธุรกิจเขาก็แล้วกัน”
หมู่เฟิงเป็นเพื่อนสนิทของเฉิงจิงเป่ยที่เมืองหลวง หมู่ซิงเหยาเคยได้ยินเขาพูดถึงมาก่อน