หมู่ซิงเหยาเขย่ากุญแจรถในมือ
เฉิงจิงเป่ยไม่ได้ถามว่าทำไมเธอถึงไม่ใช้บัตรของเขาจ่ายเงิน พวกเขาเพิ่งแต่งงานกัน ค่อย ๆ เป็นค่อย ๆ ไปก็ได้
เธอยื่นกุญแจรถของเฉิงจิงเป่ยให้เขา “ตอนแรกฉันคิดว่าคงต้องดูรถอยู่นาน เลยขับรถของนายมา ตอนนี้ต้องรบกวนให้นายขับกลับไปเองแล้ว”
หมู่ซิงเหยาบีบกระดุมเสื้อ เสียงของเธอเบาลงเรื่อย ๆ
ความอ่อนโยนของเฉิงจิงเป่ยทำให้เธอเข้าใจผิด จนทุกครั้งลืมตัวตนของเขาไป เฉิงจิงเป่ยงานยุ่งมาก แต่เธอกลับเอาเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ไปกวนเขาอยู่เรื่อย
หมู่ซิงเหยาแอบตำหนิตัวเองอยู่ในใจ
เฉิงจิงเป่ยออกแรงเล็กน้อยเชยคางเธอขึ้น “ยาวยาว เธอนึกถึงฉันเป็นคนแรก ฉันดีใจมากนะ นอกจากตำแหน่งหน้าที่ของฉันแล้ว ฉันยังเป็นสามีของหมู่ซิงเหยาด้วย ไม่ว่าเธอจะมีเรื่องอะไร ก็มาหาฉันได้”
เขาพูดเพื่อให้เธอมั่นใจ
เฉิงจิงเป่ยรับกุญแจรถ G-คลาสจากมือหมู่ซิงเหยา แล้วโยนไว้ในรถ ก่อนจะจับมือเธอเดินไปที่รถคันเล็กของเธอ
ตัวรถมีเส้นสายโค้งมน ไฟหน้ากลมป้อมเหมือนดวงตาคู่หนึ่งที่เป็นประกาย สีสันแบบมาคารองชวนให้สาว ๆ ชอบจริง ๆ พนักงานขายวางป้ายทะเบียนชั่วคราวไว้บนกระจกหน้ารถแล้ว
หลังจากพาหมู่ซิงเหยาไปนั่งประจำที่เรียบร้อย เฉิงจิงเป่ยก็เดินอ้อมตัวรถไปนั่งเบาะข้างคนขับ
หมู่ซิงเหยามองเขาอย่างงุนงง “?”
“ให้เธอขับคนเดียว ฉันไม่วางใจ” เฉิงจิงเป่ยดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาด
หมู่ซิงเหยารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เธอไม่ได้ให้เขาขับรถของตัวเองกลับไปหรือไง?
“แล้วรถของนายล่ะ?”
เฉิงจิงเป่ยดึงเข็มขัดนิรภัยของเธอมาคาดให้ด้วย “ฉันให้หลี่อวี้หาคนมาขับไปแล้ว”