ผู้ชายคนนี้รวยขนาดนี้ สายตาเป็นอะไรไป ถึงได้มาชอบเธอเข้า
รอให้เขาเขี่ยลูกสาวบ้านหมู่ออกไปก่อน ลูกสาวของเธอก็จะมีโอกาสไม่ใช่หรือ
หมู่ซิงเหยาไม่รู้ว่าจางฟางกำลังวางแผนอะไรอยู่
เธอพูดเพียงเสียงเรียบว่า “คุณจาง วันก่อนนั่นเป็นคนขับรถที่ฉันเรียกผ่านแอปนะคะ ถ้าคุณพูดจาเหลวไหล ระวังคำพูดจะนำภัยมาสู่ตัวนะคะ~”
พูดจบ เธอก็ไม่สนใจสีหน้าของจางฟาง หันไปยิ้มบาง ๆ ให้เฉิงจิงเป่ย “ไปกันเถอะค่ะ พ่อแม่กำลังรอเราอยู่”
เฉิงจิงเป่ยจับมือหมู่ซิงเหยาอย่างเป็นธรรมชาติ พาเธอมาที่เบาะข้างคนขับ แล้วหยิบช่อดอกไม้ออกมาจากข้างใน ยื่นให้เธอรับไว้ในอ้อมแขน
เป็นช่อไฮเดรนเยีย
หมู่ซิงเหยารับดอกไม้มาแล้วเงยหน้าขึ้น มองเฉิงจิงเป่ยอย่างเหม่อลอย
เฉิงจิงเป่ยมองหมู่ซิงเหยาที่กำลังทำหน้าเหวอ แล้วกดมุมปากกลั้นยิ้ม
เธอไม่รู้เลยว่าตอนนี้ดวงตาของเธอใสกระจ่างเหมือนลักกี้
น่ารักจริง ๆ
เขาฝืนข่มความอยากจูบเธอไว้สุดกำลัง ก่อนจะหยิบของขวัญที่เตรียมไว้ล่วงหน้าแล้วเดินไปอยู่ข้างเธอ
ในมือหิ้วถุงใบใหญ่ใบน้อยเต็มไปหมด แต่กลับไม่ดูทุลักทุเลเลยสักนิด แผ่นหลังตั้งตรง ฝีเท้าสบาย ๆ ถ้าไม่รู้คงคิดว่าเขากำลังจะไปเดินแบบที่ปารีสเสียอีก
หมู่ซิงเหยาเดินเข้าไปหา ยื่นมือจะช่วยถือบางส่วน แต่เขาหลบ เธอจึงได้แต่ล้มเลิกความคิด
เธออุ้มช่อดอกไม้เดินนำทางให้เขา
จางฟางยืนอยู่หลังต้นไม้ มองของที่ผู้ชายคนนั้นหยิบออกมาจากท้ายรถแล้วตาลุกวาว ล้วนเป็นของชั้นดี ดูก็รู้ว่าราคาแพง ช่างเข้าทางสองสามีภรรยาบ้านหมู่เสียจริง
“ถุย~” เธอถ่มน้ำลายลงพื้น ก่อนจะหันหลังเดินจากไปพลางด่าพึมพำ
บ้านของครอบครัวหมู่เป็นบ้านพักพนักงานที่โรงเรียนจัดสรรให้หมู่หยวนจือ ไม่มีลิฟต์