เพราะในเวลานั้นเซี่ยเจาฝานยังเป็นว่าที่ลูกสะใภ้ของนางในอนาคต
แต่บัดนี้เมื่อมองอีกครั้ง ความสนิทสนมในแววตาของอีกฝ่ายกลับมลายหายไปจนสิ้น
เซี่ยเจาฝานก้าวออกไปคำนับ ฮูหยินเวยหย่วนโหวเพียงพยักหน้าให้อย่างเรียบเฉย แม้แต่คำทักทายสักคำก็ไม่มี
การปฏิบัติที่แตกต่างกันชัดเจนถึงเพียงนี้ ต่อให้เป็นคนโง่ก็ยังมองออก
เซี่ยเจาฝานกลับไม่รู้สึกเศร้าแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม นางกลับรู้สึกว่ามันน่าสนใจดี นี่สินะที่เรียกว่าน้ำใจคนยามสุขยามทุกข์
แต่ก่อนนางเป็นบุตรสาวสายตรงแห่งจวนอัครเสนาบดี อีกฝ่ายย่อมมองนางอย่างไรก็ถูกใจไปเสียหมด
บัดนี้บุตรสาวตัวจริงกลับมา ฐานะของนางก็พลอยกระอักกระอ่วน อีกฝ่ายจึงเปลี่ยนสีหน้าทันที
เวลานี้เอง เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอกอีกครั้ง เซี่ยจิ่นอี๋เดินเข้ามาจากประตู
วันนี้นางสวมกระโปรงยาวสีเขียวอ่อน เรือนผมดำขลับเกล้าขึ้นอย่างเรียบง่าย ท่วงท่าสุภาพอ่อนโยนและสง่างาม เมื่อเข้ามาแล้วก็คำนับเซี่ยฉงซานกับฮูหยินเสิ่นก่อน จากนั้นจึงทักทายฮูหยินเวยหย่วนโหว
「คารวะฮูหยินโหว」
「จิ่นอี๋ มานี่เร็ว ให้ป้าดูหน่อย」
ความเย็นชาบนใบหน้าฮูหยินเวยหย่วนโหวพลันเลือนหาย แทนที่ด้วยรอยยิ้มสนิทสนม
「ไม่ได้พบกันเพียงไม่นาน เหตุใดรู้สึกว่างดงามขึ้นอีกแล้วเล่า」
「ฮูหยินป้าชมเกินไปแล้วเจ้าค่ะ」
เซี่ยจิ่นอี๋ยิ้มอย่างอ่อนโยน
「ข้าว่าเด็กคนนี้โดดเด่นกว่ามารดาของเจ้าตอนสาว ๆ เสียอีก」
ขณะพูด ฮูหยินเวยหย่วนโหวก็เหลือบมองบุตรชายของตน
เผยเส้าหวายเองก็มองเซี่ยจิ่นอี๋ แววชื่นชมในดวงตาแทบไม่คิดปกปิด
เซี่ยเจาฝานนั่งอยู่ข้าง ๆ มองภาพตรงหน้าแล้วอดจุ๊ปากในใจสองทีไม่ได้