“ข้าเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับสัญญาอยู่ไม่น้อยทีเดียว”
เซี่ยเจาฝานหุบพัดจีบ พลางมองชายหนุ่มผู้นำทางด้วยรอยยิ้ม
“เจ้ารับเงินข้าไปแล้ว ก็ต้องรับผิดชอบพาข้าไปให้ถึงที่หมาย เพราะฉะนั้น ข้าจะให้โอกาสเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย”
นางชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว น้ำเสียงยังคงราบเรียบไม่ทุกข์ร้อน
“พาข้าไปหาจางเอ้อร์หนิวเดี๋ยวนี้ พอเรื่องจบ ข้าจะหักมือเจ้าแค่ข้างเดียว”
ชายหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะลั่นราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก
“เจ้าพูดว่าอะไรนะ? จะหักมือข้ารึ?”
เขาหันไปมองสหายสองสามคนข้างกาย หัวเราะจนแทบมีน้ำตาไหล
“พวกเจ้าได้ยินหรือไม่? นังหนูนี่บอกว่าจะหักมือข้า!”
คนอื่น ๆ พลอยหัวเราะตามไปด้วย
ในสายตาพวกเขา แม่นางผู้นี้แม้จะงดงามและใจกล้าไม่น้อย ท้ายที่สุดก็เป็นเพียงสตรีบอบบางไร้เรี่ยวแรง
กระทั่งเหตุผลที่นางกล้าพูดเช่นนี้ พวกเขายังเห็นว่าเป็นเรื่องน่าขันอย่างยิ่ง
เมื่อหัวเราะจนพอใจแล้ว ชายหนุ่มก็เอียงคอมองนาง
“ถ้าไม่ทำตามล่ะ?”
เซี่ยเจาฝานยังคงยิ้มอยู่
“ถ้าไม่ทำตามหรือ?”
นางโบกพัดจีบเบา ๆ น้ำเสียงยังคงนุ่มนวลไพเราะ ทว่าความเย็นเยียบค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในแววตา
“สำหรับคนชั่วที่ดื้อรั้นไม่สำนึก ก็ไม่มีเหตุผลให้ต้องปล่อยให้อยู่บนโลกนี้ต่อไป”
นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องธรรมดาสามัญ
น่าเสียดาย คนตรงหน้าเหล่านี้กลับไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าภัยกำลังมาเยือน