คนกลุ่มนั้นก้าวฉับ ๆ เข้าไปในห้องที่ขายยันต์และศาสตราวิเศษโดยเฉพาะทันที
นักพรตหม่ากำลังจัดข้าวของอยู่ข้างใน พอได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวด้านนอก ก็เห็นชายฉกรรจ์หลายคนบุกเข้ามาโดยตรง จากนั้นเสียงข้าวของกระทบกันดังโครมคราม กระถางธูป ป้ายไม้ ยันต์ รวมถึงศาสตราวิเศษที่อ้างว่าผ่านพิธีเปิดแสงแล้วบนโต๊ะ ต่างถูกกวาดตกลงพื้นจนหมด
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
นักพรตหน้าถอดสี รีบลุกขึ้นห้ามปราม
“พวกเจ้าเป็นใคร กล้าทุบทำลายในศาลเจ้าหลักเมืองเช่นนี้ ไม่กลัวถูกทางการจับหรือ?”
“เจ้ายังมีหน้ามาพูดเรื่องทางการอีกหรือ?”
องครักษ์คนหนึ่งหัวเราะเย็นชา ก่อนยกมือผลักชั้นไม้ที่วางยันต์ไว้จนล้มครืน
“คนหลอกลวงอย่างเจ้า กล้าโกงแม้แต่คุณหนูบ้านข้า ช่างรนหาที่ตายเสียจริง!”
“เจ้า...”
สีหน้าของนักพรตหม่าพลันย่ำแย่ถึงขีดสุด
จนถึงตอนนี้เขาถึงเพิ่งเข้าใจว่า คนกลุ่มนี้คงมาหาเรื่องเพราะยันต์ขับไล่สิ่งชั่วร้ายราคา 5 ตำลึงเงินแผ่นนั้น
แต่เขาคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ ยันต์แผ่นนั้นขายออกไปตั้งหลายปีแล้ว ไม่เคยมีใครย้อนกลับมาหาเรื่อง คุณหนูท่านนี้รู้ได้อย่างไรว่ายันต์ไร้ประโยชน์?
หรือว่า...
จู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัวนักพรตหม่า หรือในบ้านของคุณหนูท่านนี้จะมีสิ่งชั่วร้ายมารบกวนจริง ๆ?
ไม่เช่นนั้นคนธรรมดาจะรู้ได้อย่างไรว่ายันต์มีผลหรือไม่?
ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งกระวนกระวาย แต่ข้าวของในห้องถูกทุบจนกระจัดกระจายไปหมดแล้ว ไหนเลยจะยังมีแก่ใจมาคิดเรื่องพวกนี้ เขารีบวิ่งออกมาจากด้านใน ประสานมือคารวะเซี่ยเจาฝาน