ตูม!
เปลวเพลิงร้อนระอุระเบิดออกฉับพลัน
แสงไฟเจิดจ้าส่องสว่างทั่วทั้งเรือนร้างในพริบตา เงาร่างนั้นบิดเบี้ยวอย่างรุนแรงท่ามกลางเปลวเพลิง ก่อนเสียงกรีดร้องโหยหวนที่แทบไม่เหมือนเสียงมนุษย์จะดังก้องไปทั่วลานเรือน
“อ๊าก!”
เผยเส้าหวายเบิกตากว้างด้วยความตกใจจากแสงไฟที่พลันสว่างขึ้น เขาถึงกับลืมความหวาดกลัวไปชั่วขณะ ได้แต่มองภาพตรงหน้าอย่างเหม่อลอย
เด็กสาวยืนอยู่กลางลานเรือนที่เปลวเพลิงและลมเย็นยะเยือกพัดประสานกัน ชายกระโปรงกับเส้นผมยาวปลิวสะบัดตามคลื่นความร้อน ใบหน้าแสนงดงามประณีตยิ่งเปล่งประกายเมื่อถูกแสงเพลิงสาดส่อง ทว่ารัศมีวิญญาณบางเบาที่ห่อหุ้มกายกลับไม่ได้รับผลกระทบแม้แต่น้อย
ชั่วขณะนั้น นางหาได้เหมือนน้องสาวเจาฝานในปากซื่อจื่อแห่งจวนโหวไม่ หากราวกับเซียนธิดาที่ก้าวออกมาจากนิทานเทพเซียน
“นี่...เป็นไปได้อย่างไร?”
เผยเส้าหวายพึมพำกับตนเอง ถึงกับเริ่มสงสัยว่าตนถูกกระแทกจนสลบไปแล้วกำลังฝันอยู่หรือไม่
“ข้าถูกกระแทกจนมึนหัวแล้วเห็นภาพหลอนไปหรือ?”
เซี่ยเจาฝานมีแรงมากกว่าคนทั่วไปอยู่บ้าง นิสัยก็แย่ไปสักหน่อย เขายังพอทำใจยอมรับได้
แต่กระบวนท่าอันคล้ายวิชาเซียนและอาคมปีศาจที่เห็นตรงหน้า กลับเกินกว่าความเข้าใจของเขาไปไกล
เซี่ยเจาฝานไม่มีแก่ใจจะสนใจความตื่นตะลึงของเขา กลับมองผลงานของตนอย่างพึงพอใจ
“นี่แหละผลของคนที่กล้าทำให้ข้าตกใจ”
นางแค่นเสียงเบา ๆ
“บอกแล้วไงว่าวันนี้จะเก็บพวกเจ้า ยังไม่เชื่ออีก!”