เซี่ยเจาฝานส่ายหน้าอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว ก่อนหมุนตัวเตรียมกลับห้อง
ทว่าเพิ่งก้าวออกไปได้ก้าวเดียว แสงสีขาวจาง ๆ สายหนึ่งก็วาบผ่านตรงหน้า
แสงนั้นไม่ได้เจิดจ้าบาดตา ตรงกันข้ามกลับดูเลือนรางคล้ายภาพลวงตา ประหนึ่งจู่ ๆ ก็มีเส้นแสงบางเฉียบเพิ่มขึ้นมาในอากาศ
ฝีเท้าของเซี่ยเจาฝานชะงัก นางเงยหน้ามองตามสัญชาตญาณ ปลายอีกด้านของแสงสีขาวชี้ไปยังห้องที่เซี่ยจิ่นอี๋เพิ่งจากมาอย่างคาดไม่ถึง
“อะไรน่ะ?”
นางกะพริบตา แสงสีขาวยังคงอยู่
เซี่ยเจาฝานขยี้ตาอีกครั้ง ถึงขั้นยกมือแกว่งไปมาตรงหน้า เมื่อแน่ใจว่าตนไม่ได้ตาฝาด นางจึงค่อย ๆ ตระหนักว่านี่อาจเกี่ยวข้องกับระบบที่แกล้งตายมาตลอดตัวนั้น
นับตั้งแต่ปลุกระบบให้ตื่นขึ้นริมทะเลสาบ นอกจากมอบแผงคุณสมบัติพื้นฐานให้นางแล้ว เจ้านี่ก็แทบไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ อีกเลย
ไม่ว่านางจะเรียกอย่างไร ระบบก็เงียบราวกับตายไปแล้ว
ตอนนี้กลับเกิดความเคลื่อนไหวขึ้นกะทันหัน แถมยังชี้ไปยังห้องของเซี่ยจิ่นอี๋พอดี แววตาของเซี่ยเจาฝานพลันเปลี่ยนไป
“น่าสนใจ”
นางยืนนิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานก็ตัดสินใจได้
เซี่ยจิ่นอี๋เพิ่งจากไป ตอนนี้เป็นโอกาสดีที่สุด หากมีสิ่งใดที่ทำให้ระบบเกิดปฏิกิริยาได้จริง นางย่อมไม่ปล่อยให้หลุดมือ
คิดได้ดังนั้น เซี่ยเจาฝานจึงแสร้งทำเป็นไม่เห็นอะไร แล้วเดินเอื่อย ๆ กลับห้องของตน
สาวใช้ตัวน้อยอีกคนกำลังจัดที่นอน พอเห็นนางกลับมาก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับ
“คุณหนู จะพักผ่อนหรือเจ้าคะ?”