เซี่ยเจาฝานมองตามทิศทางที่นางจากไป ก่อนจะอ้าปากเล็กน้อย
“ภูเขาชีเสีย?”
นางก้มมองแหวนในมือ แล้วเงยหน้ามองเทือกเขาสลับซับซ้อนที่ทอดยาวอยู่ไกลออกไป อดบ่นไม่ได้
“ภูเขาตั้งใหญ่ขนาดนั้น อย่างน้อยก็บอกให้ชัดหน่อยสิว่าฉันต้องไปหาเธอตรงไหน?”
นี่น่ะหรือยอดฝีมือยุทธภพ? ทำไมแต่ละคนถึงทำอะไรชวนงงได้ขนาดนี้
แต่พอคิดอีกที เซี่ยเจาฝานก็รู้สึกว่าไม่เป็นไร
เรื่องจะหาไป๋หลีพบหรือไม่ เอาไว้ค่อยว่ากัน ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดเห็นจะเป็นการศึกษาของสีฟ้าในมือชิ้นนี้ให้ดี
ดูจากระดับแล้ว สิ่งนี้สูงกว่าสีขาวกับสีเขียวมากนัก ในเมื่อระบบยังตรวจสอบได้ ก็แปลว่ามันอาจมีมูลค่าไม่น้อย
คิดถึงตรงนี้ นางก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที
เซี่ยเจาฝานใช้ระบบตรวจสอบอย่างละเอียดก่อน เมื่อรู้ว่าแหวนกลายเป็นของไร้เจ้าของแล้วจริง ๆ และไม่มีอันตรายแอบแฝง นางจึงค่อย ๆ หยิบปิ่นหยกเขียวออกมา แล้วกรีดปลายนิ้วเบา ๆ
หยดเลือดสีแดงสดซึมออกมา นางกดนิ้วลงบนแหวน ความรู้สึกคุ้นเคยพลันหวนกลับมาอีกครั้ง
เช่นเดียวกับตอนทำให้ปิ่นหยกเขียวรับนาย เลือดซึมเข้าไปในแหวนเพียงชั่วพริบตา ความเชื่อมโยงอันละเอียดอ่อนก็เกิดขึ้นระหว่างนางกับสิ่งของชิ้นนี้
ทุกอย่างราบรื่นไร้คลื่นลม
เซี่ยเจาฝานอดครุ่นคิดไม่ได้ ว่านี่เป็นหลักการอะไรกันแน่?
หรือว่าศาสตราวิเศษทุกชิ้นในโลกนี้จะทำให้รับนายด้วยหยดเลือดได้?
หรือว่ามีเพียงนางที่ครอบครองระบบเท่านั้น จึงมีความสามารถเช่นนี้?
น่าเสียดายที่ตอนนี้ไม่มีใครตอบนางได้