น้ำเสียงของเซี่ยจิ่นอี๋แผ่วเบา ทว่ากลับทำให้เซี่ยเจาฝานเงียบลงไปชั่วขณะอย่างอดไม่ได้
นางไม่รู้เลยว่าเซี่ยจิ่นอี๋จะเคารพและอาลัยอาวรณ์อาจารย์คนก่อนถึงเพียงนี้
ทั้งยังไม่รู้ว่าผู้อาวุโสท่านนั้นถ่ายทอดวิชาความรู้ที่สั่งสมมาทั้งชีวิตให้นางจนหมดสิ้น แม้ท้ายที่สุดจะไม่ได้ก้าวสู่เส้นทางเซียนอย่างแท้จริง แต่ก็ไม่เคยล้มเลิกการเสาะแสวงหาวาสนาเซียน
บัดนี้เซี่ยจิ่นอี๋ได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางบำเพ็ญเซียนอย่างแท้จริง คนแรกที่นึกถึงกลับเป็นอาจารย์ผู้ล่วงลับไปแล้วท่านนั้น
เซี่ยเจาฝานมองนางแล้วพลันยิ้มออกมา
“เจ้าช่างกตัญญูเสียจริง”
นางยื่นมือไปตบไหล่เซี่ยจิ่นอี๋เบา ๆ
“ดีมาก”
เซี่ยจิ่นอี๋ชะงักไปเล็กน้อย เดิมทีนางยังจมอยู่ในห้วงคิดถึง เมื่อได้ยินคำนี้กลับไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร
บางครั้งนางก็ยากจะเข้าใจวิธีคิดของน้องสาวบุญธรรมผู้นี้จริง ๆ
เห็นชัดว่าเป็นเรื่องน่าเศร้าแท้ ๆ แต่พอออกจากปากอีกฝ่าย กลับกลายเป็นคำชมอย่างน่าประหลาดทุกที
ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใด ความหนักอึ้งในใจของเซี่ยจิ่นอี๋กลับเบาบางลงไปบ้าง
นางเม้มริมฝีปากเบา ๆ ท้ายที่สุดก็ไม่ได้โต้แย้ง เพียงหันกลับไปมองไกล ๆ ต่อ
ขณะนี้เรือเหาะขนาดมหึมาเข้าสู่ท้องฟ้าชั้นสูงอย่างสมบูรณ์แล้ว
ทะเลเมฆรอบด้านพลุ่งพล่าน แสงวิญญาณโอบล้อม ค่ายกลป้องกันชั้นนอกของเรือเหาะกั้นลมปราณดุดันไว้ทั้งหมด ทว่าเรือเหาะทั้งลำยังคงลอยนิ่งราบเรียบราวกับจอดอยู่บนผิวน้ำ
ขุนเขาและสายน้ำใต้เท้าค่อย ๆ เล็กลงไม่หยุด เมืองหลวงอันเคยยิ่งใหญ่ บัดนี้กลายเป็นจุดเล็ก ๆ ที่เลือนรางลงเรื่อย ๆ