มาตรฐานการกวาดคลังหลวงของเทพโจรเซี่ยนั้นเรียบง่ายและตรงไปตรงมา ทว่ากลับได้ผลอย่างยิ่ง
ของล้ำค่าหายากเหล่านั้น ซึ่งมีมูลค่าสูงลิบในสายตาคนธรรมดา นางกลับคร้านจะชายตามองด้วยซ้ำ
ไม่ว่าจะเป็นภาพเขียนโบราณ หนังสือหายากของปรมาจารย์ หรือเครื่องประดับหยก ขอเพียงระบบไม่ส่งสัญญาณตอบสนอง นางก็ไม่คิดแม้แต่จะยื่นมือไปสัมผัส
ถึงอย่างไร ต่อให้เป็นของโบราณล้ำค่าเพียงใด ก็เป็นแค่สมบัติในสายตาปุถุชนเท่านั้น
สิ่งที่เซี่ยเจาฝานขาดแคลนจริง ๆ ในตอนนี้คือทรัพยากรบำเพ็ญเพียร ของที่เปลี่ยนเป็นพลังบำเพ็ญ แต้มคุณสมบัติ หรือช่วยเหลือเส้นทางแห่งการบำเพ็ญเซียนได้
ดังนั้นเซี่ยเจาฝานจึงรู้เป้าหมายของตนชัดเจน ทุกอย่างยึดปฏิกิริยาของเจ้าระบบเป็นหลัก
หากระบบไม่แจ้งเตือน ก็แปลว่าไม่มีประโยชน์
แห่งแรกที่นางเตะประตูเปิด คือคลังเก็บสมุนไพรอายุหลายปีโดยเฉพาะ
เพราะแสงแจ้งเตือนจากระบบรวมตัวกันหนาแน่นที่สุดที่นี่ เมื่อประตูคลังเปิดออก ดวงตาของเซี่ยเจาฝานก็พลันเป็นประกาย
สมุนไพรที่ได้รับการเก็บรักษาอย่างประณีตเรียงรายอยู่บนชั้นไม้ บ้างเก็บในกล่องหยก บ้างบรรจุอยู่ในกล่องยาแบบพิเศษ อีกส่วนหนึ่งปลูกไว้ในกระถางที่เต็มไปด้วยดินพิเศษ เห็นได้ชัดว่าทั้งหมดทำไปเพื่อรักษาสรรพคุณยาให้ได้มากที่สุด
แต่ในสายตาของเซี่ยเจาฝาน สิ่งเหล่านี้กลับมีรูปลักษณ์อีกแบบหนึ่ง
แสงสีขาวสายแล้วสายเล่าแผ่ออกมาจากสมุนไพร บางครั้งมีแสงสีเขียวปะปนอยู่ประปราย ราวกับหมู่ดาวที่โปรยปรายทั่วฟากฟ้ายามราตรี โดดเด่นเป็นพิเศษในคลังอันมืดสลัว