สิ่งของอัปมงคลอย่างนั้นหรือ? ในหัวของนางแทบจะผุดภาพสิ่งของเหล่านั้นที่เคยเห็นบนแผงของจางเอ้อร์หนิวขึ้นมาทันที
เมื่อนึกถึงฝันร้ายที่สาวใช้หลายคนรอบตัวประสบในช่วงนี้ รวมถึงเครื่องสำริดสยบมารที่นางใช้ปิ่นหยกเขียวทำลายจนสิ้นซากในภายหลัง นางก็เข้าใจอะไรขึ้นมาบ้าง
“ร้ายกาจถึงเพียงนั้นเชียว?”
นางแสร้งทำท่าตกใจ
พอเห็นว่านางสนใจ ชายหนุ่มก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที
“ก็ใช่น่ะสิ! พวกเราพูดกันตั้งนานแล้วว่าพวกนั้นทำอาชีพขุดสุสาน ลักลอบขนของโบราณ วัน ๆ คลุกคลีอยู่กับคนตาย สักวันอายุขัยต้องสั้นลงแน่”
“ช่างเป็นบาปกรรมเสียจริง!”
เขาส่ายหน้าไปมา พูดราวกับคาดการณ์เรื่องทั้งหมดไว้ก่อนแล้ว
“นั่นไง ผลกรรมตามสนองเข้าให้แล้ว”
เซี่ยเจาฝานอดนินทาในใจไม่ได้ว่าหมอนี่พูดเอาดีเข้าตัวเก่งจริง ๆ
แต่ตามที่จางเอ้อร์หนิวเคยบอกไว้ ก่อนหน้านี้พวกเขาก็ดูเหมือนจะเคยทำเรื่องทำนองนั้นจริง ๆ มาตอนนี้ สิ่งของพวกนั้นคงเกิดปัญหาขึ้นจริงเสียแล้ว
“แล้วตอนนี้พวกเขาพักอยู่ที่ไหน?”
เซี่ยเจาฝานจงใจถาม “ข้าอยากรู้อยากเห็น อยากไปดูความครึกครื้นสักหน่อย”
“คุณหนู อย่าไปเด็ดขาดนะขอรับ!”
ชายหนุ่มมีปฏิกิริยารุนแรงกว่าที่นางคาดไว้เสียอีก เขารีบโบกมือห้ามปราม
“คุณหนูไม่รู้หรอกว่าตอนนี้คนแถวนั้นยังไม่กล้าเข้าใกล้พวกเขาเลย ใครจะรู้ว่าสิ่งนั้นตามพวกเขาออกมาด้วยหรือไม่ หากโดนของอัปมงคลเข้า จะไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแล้วนะขอรับ”
“ก่อนหน้านี้พวกเขาคิดว่าตัวเองไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน ผลสุดท้ายตอนนี้ตายไปตั้งหลายคนแล้ว คุณหนูเป็นสตรี แถมยังงดงามปานนี้ จะเข้าไปยุ่งกับเรื่องแบบนั้นทำไมกันขอรับ?”