ซูหานลงมาชั้นล่าง
หลังจากปะทะกันอย่างดุเดือด บัดนี้บนถนนเต็มไปด้วยศพ
เลือดนองเป็นลำธาร
ทั้งในทางเดิน บันได และโถงใหญ่…
ศิษย์สำนักวาฬยักษ์กับคนรับใช้ของสำนักหมื่นเซียนนอนเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น
บางคนถูกโจมตีจนอกทะลุ บางคนกะโหลกแตก บางคนแขนขาบิดงอเป็นมุมประหลาด
กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นอบอวลไปทั่วอากาศ
ซูหานเหยียบย่ำแอ่งเลือด เดินตรงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
เขาต้องออกไปจากที่นี่
แต่พอถึงโถงชั้นหนึ่ง เขาก็ชนเข้ากับคนสามคนพอดี
เฉินอี้ซี หลี่เฟิง หลิ่วอวี่
หัวหน้าทีมทั้งสาม
ดูเหมือนพวกเขาเพิ่งผ่านศึกใหญ่มา
แต่ละคนมีบาดแผลติดตัว สีหน้าอ่อนล้า
ทั้งสามกำลังจะพุ่งออกไปข้างนอก เมื่อเห็นซูหานก็ชะงักงัน
เฉินอี้ซีขมวดคิ้ว ก่อนถามขึ้นกะทันหัน
「ซูหาน ทำไมถึงอยู่คนเดียว จ้าวเหล่ยล่ะ?」
ซูหานยังคงสีหน้าเรียบเฉย ตอบเสียงเนิบ
「ไม่เห็น」
แววตาของเฉินอี้ซีเย็นเยียบลงฉับพลัน เธอตวาดเสียงกร้าว
「โกหก!」
「ฉันสั่งให้จ้าวเหล่ยตามนายไป แล้วนายกลับบอกว่าไม่เห็นเขาอย่างนั้นเหรอ?」
「จ้าวเหล่ยอยู่ไหน?」
หลี่เฟิงกับหลิ่วอวี่เข้ามาล้อม ทั้งสามยืนเป็นรูปสามเหลี่ยม ขังซูหานไว้ตรงกลาง
สีหน้าพวกเขาหม่นคล้ำ จ้องซูหานด้วยแววตาสังหารที่ไม่คิดปิดบัง
บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันที
เมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้า
ซูหานรู้ว่าปิดบังต่อไปไม่ได้แล้ว
「ในเมื่อเป็นแบบนี้…」
แววตาเขาหรี่ลง ร่างพลันไหววูบ
「ตูม!」
เปลวเพลิงโลหิตพวยพุ่งขึ้นฟ้า!
ซูหานระเบิดพลังเต็มกำลังในพริบตา
เปลวไฟสีแดงคล้ำห่อหุ้มทั่วร่าง เส้นเล็กจำนวนนับไม่ถ้วนพันรัดอย่างบ้าคลั่ง บิดเบี้ยวอย่างน่าพิศวง