“ใครน่ะ? มาเอาป่านนี้…”
หญิงสาวคนหนึ่งในชุดเดรสสีฟ้าอ่อนพึมพำพลางเดินไปที่ประตู
พอถึงหน้าประตู เธอก็ดึงเปิดออกทันที
แต่แล้วก็ชะงักค้างอยู่กับที่
คนที่ยืนอยู่หน้าประตูคือซูหาน คนที่พวกเธอเพิ่งพูดถึงกันเมื่อครู่
ประตูเปิดออกเพียงเล็กน้อย
สวีลี่กับคนอื่น ๆ ที่อยู่ด้านหลังยังไม่รู้ว่าใครมา
เมื่อเห็นเพื่อนสนิทยืนนิ่งไม่ขยับ สวีลี่ก็ถามยิ้ม ๆ
“ใครน่ะ? ไรเดอร์เหรอ ฉันไม่ได้สั่งอะไรนะ”
“ทำไมไม่พูดล่ะ?” หญิงสาวอีกคนถาม
คนอื่น ๆ ต่างมองตามมาด้วย
ประตูค่อย ๆ ถูกผลักเปิดออก
ร่างของซูหานปรากฏต่อสายตาทุกคน
ในชั่วขณะนั้น
เสียงเพลงยังดังคลออยู่ในห้อง แสงไฟสีเหลืองนวล หญิงสาวหลายคนกำลังนั่งหรือยืน บ้างถือแก้วเหล้า บ้างถือขนม
แต่ทันทีที่เห็นคนตรงประตู
อากาศรอบตัวพลันแข็งค้าง
“ซู…ซูหาน?!”
ใครคนหนึ่งร้องออกมาอย่างตกใจ
สวีลี่ถึงกับสั่นสะท้านไปทั้งตัว
แก้วไวน์แดงในมือหล่นลงพื้นดังเพล้ง
แก้วแตกกระจาย ของเหลวสีแดงฉานผสมกลิ่นเหล้าสาดกระเซ็นโดนเรียวขาขาวเนียนของเธอ
สวีลี่เบิกตากว้าง จ้องเขม็งไปยังประตู
ใบหน้าซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด สีเลือดฝาดเลือนหายไปจนหมด
ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอถึงได้สติ แล้วฝืนยิ้มอย่างสงบเสงี่ยม
“ซู…ซูหาน ทำไมนายมาอยู่ที่นี่?”
หญิงสาวอีกคนที่อยู่ข้าง ๆ เดินเข้ามาดูด้วยความสงสัย
“นั่นสิ ซูหาน ไม่ใช่ว่านายถูก…”
คำพูดยังไม่ทันจบก็ถูกขัดขึ้นเสียก่อน
“ไสหัวไป”
ซูหานเอ่ยเสียงเย็นเพียงคำเดียว
หญิงสาวคนนั้นชะงัก ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนเป็นไม่พอใจ
“บ้าเอ๊ย นายตะคอกหาอะไร?”