เมื่อมองดูข้อความ
แววตาของซูหานค่อย ๆ เย็นชาลง
“ดูท่าคงต้องกลับไปเขตหลัวฝูสักเที่ยว”
เขาสงสัยว่าการหายตัวไปของจ้าวข่ายเกี่ยวข้องกับตัวเอง
หรือไม่ก็ถูกเขาพาลเดือดร้อนไปด้วย
เรื่องนี้เขาปล่อยไว้เฉย ๆ ไม่ได้เด็ดขาด จึงเตรียมออกตามหาในทันที
ส่วนสวีลี่...
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้
แววตาของซูหานก็ยิ่งเย็นเยียบ ถึงขั้นแผ่จิตสังหารออกมาราง ๆ
เขาไม่พูดอะไรต่อ รีบเรียกรถผ่านแอปทันที
มุ่งหน้าไปยังเขตอวิ๋นฝู
ระหว่างทางก็ส่งข้อความไปถามจางเต๋อฟู่ เผื่อจะได้เบาะแสเกี่ยวกับจ้าวข่าย
“ลุงฝู ช่วยสืบเรื่องคนให้ผมหน่อย จ้าวข่าย เพื่อนร่วมห้องของผม หายตัวไปแล้ว”
อีกฝ่ายมีข่าวจริง ๆ
เขาตอบกลับมาทันที
“พอมีเบาะแสอยู่ เขาถูกขังไว้ที่สถานีตรวจตราใกล้มหาวิทยาลัยของพวกคุณ”
ซูหานวางสายแล้วเปลี่ยนจุดหมายปลายทางทันที
“คนขับ ไปสถานีตรวจตราเขตอวิ๋นฝูครับ”
*
*
หน้าสถานีตรวจตรา
ซูหานลงจากรถ จ่ายเงิน แล้วบุกเข้าไปตรง ๆ
เขาเดินตามป้ายบอกทางไปยังห้องขังแยก
เจ้าหน้าที่เวรหลายคนเห็นซูหาน ก็รู้ทันทีว่าเขาไม่ได้มาแจ้งความ จึงตะโกนถามเสียงเข้ม
“คุณมาทำอะไร?”
“ด้านในเป็นพื้นที่พิเศษ ห้ามคนนอกเข้าไป ถ้ายัง...”
เจ้าหน้าที่ตรวจตรายังพูดไม่ทันจบ
ซูหานไม่แม้แต่จะกะพริบตา ก็ซัดหมัดออกไปสองครั้งอย่างรวดเร็ว
“ปัง! ปัง!”
หลังเสียงแหวกอากาศสองครั้ง
เจ้าหน้าที่ที่ขวางอยู่ตรงหน้าทั้งสองคนพลันระเบิดเป็นละอองเลือด ก่อนจะล้มลงกับพื้น