หน้ามหาวิทยาลัยจิ้งไห่
ซูหานยืนอยู่ริมถนน สีหน้าเย็นชา
สวีลี่...
ภาพถ่ายที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่ฉายวนซ้ำอยู่ในหัวของเขา
ชายหาด แสงแดด ชุดบิกินี และใบหน้าของสวีลี่ที่ยิ้มแย้มสดใส
เขาไม่เคยคิดเลยจริง ๆ ว่าจะเป็นแบบนี้
ความรักที่คบหากันมาสองปี สุดท้ายกลับสูญเปล่าเหมือนให้อาหารหมา
มิน่าล่ะ ในไฟล์เสียงที่จางผิงส่งมา สวีลี่ถึงพูดแบบนั้น ที่แท้ก็ขายเขาให้คนอื่นไปตั้งนานแล้ว ส่วนตัวเองก็ไปใช้ชีวิตสุขสบาย
“ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าเขาจะทำแบบนี้...”
“คนอย่างซูหานน่ากลัวเกินไป...”
เมื่อนึกถึงคำให้การของสวีลี่ ตอนแรกเขาคิดว่าเธอถูกบังคับให้พูด
แต่พอมาคิดดูตอนนี้ ไม่แน่ว่าสวีลี่อาจพูดจากใจจริงก็ได้
อย่างไรก็ตาม พอใจเย็นลงแล้วลองคิดดู เรื่องนี้ก็ถือเป็นเบาะแสอยู่เหมือนกัน
ถ้าหาตัวสวีลี่เจอแล้วถามกันต่อหน้า บางทีอาจได้รู้อะไรบ้าง
คนที่ติดสินบนเธอเป็นใคร ให้เงินไปเท่าไร แล้วทำไมถึงต้องใส่ร้ายเขา
แต่แล้วซูหานก็ส่ายหน้า
สวีลี่เป็นคนฉลาด
พอได้เงินก็ลบเขาออกจากรายชื่อเพื่อนทันที แม้แต่หลี่ซือซือเพื่อนสนิทของเธอก็ยังถูกลบไปด้วยเมื่อครู่นี้
ทำกันถึงขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่าเธอตั้งใจตัดขาดความสัมพันธ์ให้หมดจด
จะตามหาเธอหรือ?
ยากเกินไป
แต่...พ่อแม่ของสวีลี่ก็ยังอยู่ที่บ้านนี่นา
ถึงอย่างไรซูหานก็เคยเป็นแฟนของสวีลี่ เขาเคยไปบ้านเธออยู่หลายครั้ง จึงจำได้ว่าพ่อแม่ของเธอพักอยู่ที่หมู่บ้านจิ่นหัว