ภายในตำหนักลี่เจิ้ง เสียงหัวเราะครื้นเครงดังไม่ขาดสาย
ฉางซุนอู๋โกวกับธิดาทั้งสามกำลังสนุกสนานกับการทดสอบกำไลเจี้ยจื่อบนข้อมือ
จานขนมทีละจาน ถ้วยชา แม้แต่ที่ทับกระดาษบนโต๊ะเตี้ย ล้วนหายวับไปในอากาศด้วยอำนาจจิตของแม่ลูกทั้งสี่ แล้วปรากฏขึ้นอีกครั้งในชั่วพริบตา
เสียงหัวเราะคิกคักของซื่อจื่อใสกังวานน่าฟัง เด็กหญิงตัวน้อยเล่นสนุกจนแทบอยากยัดข้าวของทุกชิ้นในตำหนักที่ยกไหวลงไปในกำไล
หลี่ซื่อหมินยืนโดดเดี่ยวอยู่ข้าง ๆ
เขาไพล่มือไว้ด้านหลัง โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตาคมกริบจับจ้องกำไลหยกเหอเถียนใสกระจ่างบนข้อมือของฉางซุนอู๋โกวไม่วางตา
ความอิจฉาและความปรารถนาในดวงตาเข้มข้นจนแทบเอ่อล้นออกมา
กำไลเก็บแดนภายในแขนเสื้อ! นี่คือสมบัติวิเศษแห่งอาคมโดยแท้!
มีสิ่งนี้ไว้ยามออกรบก็ใช้เก็บข้อมูลลับทางการทหารได้ กระทั่งพกตราหยกประจำพระองค์ติดตัว ใครจะขโมยไปได้เล่า?
นี่มันของวิเศษที่สร้างขึ้นมาเพื่อจักรพรรดิโดยเฉพาะชัด ๆ!
แต่ในตำหนักแห่งนี้กลับมีครบทุกคน ยกเว้นเขาเพียงคนเดียว
ในใจหลี่ซื่อหมินเปรี้ยวจี๊ดยิ่งนัก ยิ่งกว่ากลืนน้ำส้มสายชูหมักเก่าแห่งชานซีทั้งไหลงไปเสียอีก เปรี้ยวจนฟันแทบเสียว
เขาถึงกับคิดว่า ควรลดทิฐิลงแล้วเอ่ยปากขอกำไลจากกวนอิมปี้สักวงดีหรือไม่
ฉางซุนอู๋โกวเหลือบเห็นท่าทางกระวนกระวายของสวามี มุมปากจึงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา
นางรู้จักเอี้ยลางดีเหลือเกิน
บุรุษผู้นี้หยิ่งทะนงถึงกระดูก จะให้ก้มหัวไปขอของจากบุตรชาย ยิ่งกว่าฆ่าเขาเสียอีก
แต่นางจงใจไม่เอ่ยปากช่วยขอให้
เกาหมิงเคยได้รับความอยุติธรรมมาไม่น้อย ปมระหว่างพ่อลูกคู่นี้ย่อมต้องคลี่คลายให้ได้
ปล่อยให้เอี้ยลางอึดอัดใจอีกสักพัก ให้เขาเสียท่าบ้าง ต่อไปเขาจึงจะหันมาใส่ใจเกาหมิงอย่างจริงจัง และปฏิบัติต่อบุตรชายคนโตโดยชอบด้วยฐานะ
“อาเหนียว ดูสิ! จานผลไม้ออกมาอีกแล้ว!”
ซื่อจื่อชูมือน้อยอวบอ้วนขึ้นราวกับกำลังอวดของวิเศษ
“ซื่อจื่อเก่งจริง ๆ”
ฉางซุนอู๋โกวยิ้มพลางลูบศีรษะเด็กหญิงตัวน้อย ไม่สนใจหลี่ซื่อหมินที่ยืนกลืนน้ำลายอยู่ข้าง ๆ เลยแม้แต่น้อย
หลี่ซื่อหมินยืนต่อไปไม่ไหวแล้ว