ปัจฉิมลิขิต: เพิ่มตอนพิเศษ 4,000 ตัวอักษร ขอบคุณของขวัญจากทุกท่าน!
หลี่เฉิงเฉียนมองฉางซุนอู๋จี้ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มชื่นชม
สมกับเป็นฉางซุนอู๋จี้ ฝีมือทางการเมืองช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก
หากถอนหมั้นกันตรง ๆ ไม่เพียงแต่ราชวงศ์จะเสียหน้า ตระกูลฉางซุนก็ต้องเสียหน้าเช่นกัน
แต่หากฉางซุนอู๋จี้แสดงท่าทีว่า “ทำเพื่อแผ่นดินและประชาราษฎร์ ขจัดธรรมเนียมเลวร้าย” แล้วเสนอเรื่องนี้ในท้องพระโรง ไม่เพียงถอนหมั้นได้อย่างชอบธรรม ยังจะช่วยให้ตระกูลฉางซุนได้รับชื่อเสียงอันดีงามจากเหล่าขุนนางอีกมหาศาล
“จอมขุนนางแห่งแคว้นเจ้าเข้าใจเหตุผลอันถูกต้องอย่างลึกซึ้ง ข้าปลื้มใจยิ่งนัก”
หลี่เฉิงเฉียนพยักหน้า
หลี่ลี่จื้อยืนอยู่ข้างหนึ่ง แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก สายตาที่มองหลี่เฉิงเฉียนเปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้งและเลื่อมใส
พี่ชายไม่เพียงปกป้องนาง แม้แต่บุตรในอนาคตของนางก็ยังคำนึงถึงแล้ว
“เอาละ ไม่พูดเรื่องไร้สาระแล้ว ข้าจะรักษาขาของลูกพี่ลูกน้องก่อน”
หลี่เฉิงเฉียนเดินไปข้างเปลสังเวหา ยกมือขวาขึ้น
“ฝ่ามือซ่อมฟ้า”
ฮึ่ม!
แสงห้าสี ได้แก่ เขียว แดง เหลือง ขาว และดำ พลันเปล่งประกายออกมาจากฝ่ามือของหลี่เฉิงเฉียน ไอแห่งการสร้างสรรค์อันศักดิ์สิทธิ์และยิ่งใหญ่แผ่ปกคลุมทั่วตำหนักเสวียนเต๋อ
ฉางซุนอู๋จี้และฉางซุนชงแม้จะเคยได้ยินเรื่องอาคมของเจ้าชายรัชทายาทมาก่อน แต่เมื่อได้เห็นกับตาในยามนี้ ก็ยังถูกแสงอันเจิดจ้าสะกดจนกลั้นหายใจ
หลี่เฉิงเฉียนวางมือลงบนขาขวาที่หักของฉางซุนชงอย่างแผ่วเบา
แสงห้าสีไหลผ่านฝ่ามือเข้าสู่บาดแผล
ฉางซุนชงรู้สึกถึงความอบอุ่นและซาบซ่านแผ่คลุมบริเวณกระดูกหักในชั่วพริบตา ความเจ็บปวดราวกับถูกเจาะลึกถึงหัวใจพลันหายไปไร้ร่องรอย
เขาถึงกับได้ยินเสียงแผ่วเบาของกระดูกที่เชื่อมประสานกันและเนื้อหนังที่งอกขึ้นมาใหม่อย่างชัดเจน
เพียงชั่วอึดใจ แสงห้าสีก็เลือนหายไป
“ลุกขึ้นเดินดูสิ”
หลี่เฉิงเฉียนชักมือกลับ กล่าวอย่างเรียบเฉย
ฉางซุนชงมองขาขวาของตนอย่างลังเล ลองขยับนิ้วเท้าหยั่งเชิงดู กลับไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย
เขากลืนน้ำลายลงคอ ใช้มือทั้งสองยันเปลสังเวหา แล้วลุกขึ้นยืนทันที
ฝ่าเท้าทั้งสองเหยียบลงบนอิฐทองคำ มั่นคงประหนึ่งภูผาไท่ซาน