ต้วนหลวนเป็นเสนาบดีกรมงานหลวง งานชลประทานทั่วทั้งต้าถัง เขาล้วนรู้แจ้งเป็นอย่างดี
ทว่ายังมีอีกหลายพื้นที่ที่ไม่อาจชลประทานได้!
เมื่อมองแบบแปลนตรงหน้า เขาก็รู้สึกว่า ต่อจากนี้ทุกสิ่งจะเปลี่ยนแปลงไป
ใบเรือขนาดมหึมาสามารถเปลี่ยนแรงลมให้เป็นพลัง ขับเคลื่อนกงล้อไม้ขนาดใหญ่ที่แขวนกระพ้อตักน้ำไว้เต็มวง
ขอเพียงมีลมพัด เครื่องจักรนี้ก็จะทำงานไม่หยุดหย่อน สูบน้ำจากแม่น้ำเบื้องล่างขึ้นไปยังพื้นที่สูงได้
ไม่ต้องใช้แรงคน ไม่ต้องใช้แรงสัตว์!
“ท่านรัชทายาท! หากกงล้อใหญ่นี้สร้างเสร็จ ที่ดินแห้งแล้งสองฝั่งแม่น้ำเว่ย์หลายแสนหมู่ก็จะกลายเป็นนาชลประทานได้ทั้งหมด!”
“นี่คือของวิเศษที่ช่วยชีวิตผู้คนได้นับไม่ถ้วน!”
ต้วนหลวนเงยหน้าขึ้นฉับพลัน น้ำเสียงสั่นเครือ แม้แต่เบ้าตาที่เขียวช้ำก็ยังกระตุกตาม
ด้านข้าง หยันลี่เต๋อจ้องแบบแปลนทอผ้าชั้นกระสวยลอยเขม็ง หอบหายใจเฮือกใหญ่
เพียงมองแวบเดียว เขาก็มองออกถึงคุณค่าของสิ่งนี้
กี่ทอผ้าแบบดั้งเดิมนั้น ช่างทอต้องใช้มือข้างหนึ่งพุ่งกระสวย อีกข้างรับกระสวย
ความกว้างของผืนผ้าที่ทอได้ถูกจำกัดด้วยระยะกางแขนของช่างทอ ประสิทธิภาพต่ำยิ่งนัก
แต่แบบแปลนนี้ติดตั้งรางเลื่อนไว้ที่กี่ทั้งสองด้าน
ใช้เชือกเส้นหนึ่งควบคุมกระสวยให้แล่นไปมาในราง
ช่างทอเพียงนั่งอยู่ตรงกลาง มือหนึ่งดึงเชือก อีกมือหนึ่งผลักและดึงโครงไม้
เมื่อไม่ต้องพุ่งกระสวยแล้วรับกระสวย ความเร็วย่อมมากกว่ากี่ที่ใช้อยู่หลายเท่า! ยิ่งไปกว่านั้น ขอเพียงรางยาวพอ ก็ทอผ้าให้กว้างได้อย่างยิ่ง!
“ท่านรัชทายาท ของวิเศษทั้งสองนี้เรียกว่าอะไรหรือ?” หยันลี่เต๋อกลืนน้ำลาย ดวงตาเปี่ยมด้วยความคลั่งไคล้