แม้แต่เย่เฉินที่เคยเห็นสมบัติมามากมาย ก็ยังอดอุทานด้วยความทึ่งครั้งแล้วครั้งเล่าไม่ได้
ของดีของจักรพรรดิบู๊มีเยอะเกินไปจริง ๆ!
เว่ยเฟิงไม่ปล่อยให้ทุกคนต้องรอนาน เขาเริ่มประกาศรายชื่อทันที
“หลี่อี้ จางเหมิ่ง สวีฝูจี้ เว่ยเทา... พวกเธอ 16 คน เลือกได้คนละชิ้น”
“เกาเวิน สิงจวิน หวังซุนกั๋ว อู๋เฉิง... พวกเธอ 10 คน เลือกได้คนละ 2 ชิ้น”
“ไม่มีปัญหาใช่ไหม ถ้าไม่มี ก็เลือกได้เลย”
ตอนนั้นเอง เย่เฉินค่อย ๆ ยกมือขึ้น
เว่ยเฟิงหันมามอง
“มีอะไร เย่เฉิน?”
“ท่านจักรพรรดิบู๊ เมื่อกี้... เหมือนคุณจะไม่ได้เรียกผมนะ”
“ไม่ได้เรียกนายเหรอ?”
“ใช่! แน่นอนว่าไม่ได้เรียกครับ!”
เว่ยเฟิงยิ้ม
“ก็ถูกแล้ว รอบนี้ไม่มีรางวัลของนาย นายได้ของไปมากพอแล้ว!”
“ท่านจักรพรรดิบู๊ จะลำเอียงแบบนี้ไม่ได้นะครับ ผมเองก็ทุ่มเทไปเยอะเหมือนกัน!”
“แล้วไง? นายได้หอคอยกับวิญญาณของซารุยหลัวซือไปแล้ว ที่นี่นายมีไพ่ตายมากที่สุด ฉันยังเทียบไม่ได้เลย!”
“นั่นคุณพูดมั่วชัด ๆ!”
“หือ?!!”
เย่เฉินยิ้มเจื่อน
“ผมพูดมั่วเอง ผมพูดมั่ว...”
เว่ยเฟิงเหลือบมองเขาอย่างเอือมระอา ไม่พูดอะไรต่อ แล้วหันไปหาคนอื่น
“เริ่มได้ เลือกตามจำนวนที่ฉันบอก”
“ขอบคุณท่านจักรพรรดิบู๊!”
“ขอบคุณท่านจักรพรรดิบู๊!”
ทุกคนโค้งคำนับเล็กน้อย แล้วเริ่มเลือกของทันที
เย่เฉินยืนอยู่ท้ายแถว เบ้ปาก
อุตส่าห์มาถึงนี่ แต่ไม่ได้อะไรติดมือกลับไป แถมยังไปเถียงเว่ยเฟิงอีก~