“ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?!”
“เรื่องมันยาวน่ะ~”
ทั้งสองเดินเข้าไปในฐานพลางคุยเรื่องหลี่นาไปด้วย
เหลยปิงเล่าเรื่องได้พอใช้ เพียงไม่กี่คำก็ทำให้เย่เฉินเข้าใจที่มาที่ไปของเรื่องทั้งหมด
ที่แท้พื้นเพของเด็กสาวคนนี้ช่างน่าเวทนา
แม่ของเธอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิตตั้งแต่เธอยังเล็ก เธอจึงเติบโตมาโดยมีพ่อเลี้ยงดู
แต่พ่อกลับเป็นนักพนันขี้เมาที่ติดเหล้าหนัก ทุกวันเขาจะทุบตีเธอจนร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล
ไม่เพียงเท่านั้น เธอยังต้องทำงานหาเงินจ่ายค่าเล่าเรียนด้วยตัวเอง
เด็กสาวอายุเพียงสิบสามสิบสี่ปี ต้องเผชิญกับการถูกรังแกมาตั้งแต่เล็ก
เด็กที่โตกว่าด่าว่าเธอเป็นเด็กกำพร้า ผู้จัดการร้านลวนลามเธอ คนเก็บขยะคนอื่นแย่งขวดจากมือเธอ ส่วนไอ้หื่นคนหนึ่งก็กระชากเธอเข้าไปในป่าละเมาะ หวังจะข่มขืน...
เธอกินเศษอาหารที่คนอื่นเหลือทิ้ง สวมเสื้อผ้าที่เก็บได้จากถังขยะ
ในฤดูหนาวที่อุณหภูมิต่ำกว่าศูนย์ถึงยี่สิบกว่าองศา รองเท้าที่เธอสวมกลับเป็นรองเท้าตาข่ายเก่า ๆ ขาด ๆ
ถ้าเธอไม่ดิ้นรนอย่างสุดชีวิต ป่านนี้คงตายอยู่ในมุมใดมุมหนึ่งที่ไม่มีใครรู้จักไปนานแล้ว
การเติบโตมาในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ทำให้เธอเกลียดผู้ชายที่รังแกผู้หญิงอย่างเข้ากระดูกดำ
เมื่อก่อนเธอเป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่ง
ต่อให้ฝึกฝนร่างกายจนแข็งแกร่ง หรือฝึกทักษะทางทหารจนสมบูรณ์แบบแค่ไหน สุดท้ายก็เปลี่ยนความจริงที่ว่าเธอไม่มีพรสวรรค์พิเศษไม่ได้
เธอไม่มีพลังจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ทำได้เพียงปฏิบัติหน้าที่ทหารให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้