「ที่นี่ไม่เหมาะจะคุยกัน ไปกันเถอะ เราออกจากที่นี่ก่อน」
เหลยปิงไม่ได้ตอบคำถามของเธอตรง ๆ แต่หันไปมองผู้คุมเรือนจำ
「ขอถามหน่อยครับ ตอนนี้พวกเราออกไปได้หรือยัง」
「ได้สิครับ ได้แน่นอน เชิญตามสบายเลย!」
ผู้คุมเรือนจำพยักหน้าประจบประแจง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเอาใจ
ท่าทางนั้นทำให้ผู้คุมที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อดสงสัยไม่ได้
สองคนนี้เป็นบุคคลสำคัญจากไหนกันนะ?!
ถึงทำให้ผู้บัญชาการเรือนจำที่นับว่าเป็นคนใหญ่คนโตในเมืองเหนือ ต้องนอบน้อมเสียขนาดนี้
เหลยปิงไม่มีอารมณ์จะสนใจว่าพวกเขาคิดอะไรอยู่ เขาพาหลี่นาออกจากเรือนจำเมืองเหนือทันที
ทั้งคู่บินได้ ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็กลับมาถึงบ้านของเหลยปิงในเมืองเทียนจิ่น เป็นห้องเล็ก ๆ ขนาดแค่ 60 ตารางเมตร
ถึงจะเล็ก แต่ก็สะอาดเรียบร้อย
ทุกอย่างยังเหมือนตอนที่เขาจากไป
เฟอร์นิเจอร์เรียบง่าย โซฟาเรียบตึง เตียงนอนนุ่มสบาย ทุกอย่างเป็นระเบียบจนทำให้รู้สึกสดชื่นสบายใจ
มีเพียงอากาศที่อับเล็กน้อย เพราะปิดประตูหน้าต่างไว้นาน
เหลยปิงเดินไปเปิดหน้าต่างให้อากาศถ่ายเท แล้วรินน้ำให้หลี่นาแก้วหนึ่ง