“สัตว์ชีวภาพเหรอ? นี่มันอะไรใหม่ ๆ อีกล่ะเนี่ย?”
เว่ย์เฟิงพึมพำพลางรับกระดาษกับปากกามาเซ็นชื่อ
เจ้าหน้าที่สื่อสารเก็บเอกสารแล้วส่งยิ้มให้
“รายงานท่านจักรพรรดิบู๊ ได้ยินว่าก่อนหน้านี้ไม่นาน ทางการซื้อข้อมูลเทคโนโลยีจากซากปรักหักพังมาชุดหนึ่งจากนักเรียนหลายคน ตอนนี้ก็เลยมีผลงานออกมาแล้วครับ”
“สัตว์ชีวภาพแข็งแกร่งไหม?”
“เอ่อ... ฮะ ๆ ผมไม่ค่อยรู้รายละเอียดครับ แต่เห็นพวกผู้บังคับบัญชาชื่นชมเจ้าสิ่งนี้กันมาก น่าจะไม่เลวเลยครับ”
“อืม เข้าใจแล้ว ไปได้”
“ครับ!”
สิ้นเสียง เจ้าหน้าที่สื่อสารก็ยืนตรงทำความเคารพทันที ก่อนจะหันหลังเดินออกจากสนามฝึกไป
เขาเพิ่งเดินไปได้ไม่ไกล
จู่ ๆ กลางอากาศก็เกิดระลอกคลื่นพลังมิติขึ้นมา
เว่ย์เฟิงเงยหน้าขึ้นพร้อมกับที่สิงจวินปรากฏตัวขึ้นมาพอดี
วินาทีต่อมา ชายชราก็มายืนตรงหน้าเว่ย์เฟิง เขายิ้มแย้มพลางก้มคำนับ
“ท่านจักรพรรดิบู๊”
เว่ย์เฟิงยิ้มบาง ๆ
“อืม พอดีมีเรื่องด่วน ไม่อย่างนั้นคงไม่รบกวนให้นายต้องลำบากเดินทางมา”
“ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ได้ประจำอยู่แนวหน้าอยู่แล้ว มีเวลาเหลือเฟือ ได้ทำงานให้ท่าน ผมเองก็ยินดีครับ”
“ฮ่า ๆ ดี งั้นฉันจะพูดตรง ๆ เลยนะ”
“เชิญพูดครับ”
เว่ย์เฟิงนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าเริ่มจริงจังขึ้น ก่อนจะเอ่ยช้า ๆ ว่า
“ไม่นานมานี้ ราชันยุทธ์คนหนึ่งที่รับหน้าที่ออกสำรวจข้างนอกมาหาฉัน ตอนมาถึงเขาบาดเจ็บสาหัส ก่อนจะหมดสติไป เขาบอกไว้แค่ชื่อสถานที่แห่งเดียว—อ่าวตงไท่!”