“ทุกท่าน จะเอากันถึงขนาดนี้เลยหรือ?”
สิงจวินมองไปเบื้องหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
ขณะนี้ เหนือพื้นดินห่างจากเขาไป 300 เมตร มีเงาร่างสามสายลอยอยู่กลางอากาศ
หญิงหนึ่งชายสอง
หญิงสาวผมทองปล่อยผมยาวคลุมไหล่ ใบหน้างดงามได้รูป รูปร่างบอบบางสวยสง่า สวมเกราะสีเงินขาวทั่วร่างเปล่งประกายระยิบระยับ สลักลวดลายประหลาดไว้เต็มไปหมด พลังสีขาวนวลไหลเวียนออกมา พร้อมแผ่กลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์
เธอคือคนจากตระกูลเทวทูตแสงศักดิ์สิทธิ์แห่งประเทศงดงามนั่นเอง
ส่วนชายอีกสองคน
คนหนึ่งตัวเตี้ย ร่างกายซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุมดำ มีเพียงมือและเท้าเหี่ยวย่นแห้งกรังโผล่ออกมา รอบตัวอบอวลด้วยไอสีดำจาง ๆ มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกชอบใช้ชีวิตอยู่ในที่มืด
เขาคือนินจารัตติกาลจากประเทศซากุระ เป็นตัวประหลาดบิดเบี้ยวที่ผสมผสานเอกลักษณ์ของประเทศซากุระเข้ากับวัฒนธรรมตะวันตก
คนสุดท้ายเป็นชายร่างยักษ์ เขาเปลือยท่อนบน กล้ามเนื้อเป็นมัด เส้นเลือดปูดโปน ผิวหนังเต็มไปด้วยรอยสักลวดลายประหลาด ทั้งสัตว์ อักขระ และตราเผ่า ให้ความรู้สึกดึกดำบรรพ์ ดูพิลึกพิลั่นเป็นอย่างยิ่ง
ทั้งสามยืนขวางสิงจวินเป็นรูปสามเหลี่ยม เห็นได้ชัดว่าไม่คิดปล่อยให้เขาผ่านไป
ชายกล้ามเป็นมัดก้าวออกมาหลายเมตร จ้องสิงจวินอย่างดูแคลน ก่อนแค่นเสียงหึ
“ถ้าไม่อยากตาย ก็ไสหัวไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!”
“หึ! ปากกล้านัก คิดว่าตัวเองจะรั้งฉันไว้ได้หรือไง?”