ครู่ใหญ่ต่อมา
เหล่าคนรับใช้พากันรายล้อมคนตระกูลหลิน ส่วนคนตระกูลหลินก็รายล้อมเย่เฉิน เดินเข้าไปในห้องจัดเลี้ยงพร้อมกัน
ที่นี่มีเพียงโต๊ะกลมเส้นผ่านศูนย์กลาง 36 เมตรตั้งอยู่ ไม่มีคนนอกอยู่แม้แต่คนเดียว
งานเลี้ยงเริ่มขึ้นตอนสิบโมงเช้า
หลินเหยากับหญิงสาวอีกสองคนนั่งอยู่กับเหล่าคนหนุ่มสาวอย่างหลินเหยา
ส่วนเย่เฉินถูกหลินเฟิงรั้งตัวไว้คุยไม่หยุด โดยมีหลินเซียวและผู้อาวุโสคนอื่น ๆ อยู่เคียงข้าง
เมื่อมีบรรพชนผู้อาวุโสท่านนี้อยู่ด้วย พวกเขาจึงแทบไม่มีโอกาสได้พูดแทรก
ชั่วขณะหนึ่ง ทุกคนรู้สึกราวกับว่าตัวเองอาวุโสน้อยกว่าเย่เฉินไปหนึ่งรุ่น
จนกระทั่งดื่มเหล้ากันไปสามรอบ
ในที่สุดหลินเซียวก็พูดถึงเรื่องของเย่เฉินกับหลินเหยา
“เย่เฉิน ฉันรู้ว่านอกจากเหยาเหยาแล้ว นายยังมีคุณหนูตระกูลไป๋อีกสองคน แต่ฉันก็ไม่ใช่คนหัวแข็ง มีข้อเรียกร้องแค่ข้อเดียว!”
“คุณปู่พูดมาได้เลยครับ”
สีหน้าของเย่เฉินจริงจังขึ้น
ขณะเดียวกัน คนอื่น ๆ ก็พากันหุบปาก ตั้งใจฟัง
หลินเซียวกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า
“ถ้าอยากแต่งกับเหยาเหยา นายต้องจัดงานแต่งอย่างเป็นทางการ ประกาศให้เหล่ายอดฝีมือทั่วหล้ารู้!”
พอพูดจบ ทุกคนก็หันมามองเย่เฉิน รอฟังคำตอบ
“คุณปู่!”
หลินเหยาขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้
ต้องรู้ก่อนว่าเย่เฉินกับไป๋หนิงปิงเป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย จดทะเบียนแล้วด้วย
ถึงอย่างนั้น ทั้งคู่ก็ยังไม่ได้จัดงานแต่ง
ส่วนเธอเป็นเพียงคนที่เข้ามาทีหลัง จะมีสิทธิ์อะไรไปเรียกร้องเรื่องนี้
แต่สิ่งที่เธอคาดไม่ถึงก็คือ