“ไอ้โรคจิต! ไสหัวไปให้ไกล! แก่แล้วยังทำตัวไร้ยางอายอีก ไอ้สารเลว!”
หญิงสาวที่อยู่ข้างหน้าพอได้ยิน สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที ก่อนจะเร่งความเร็วสุดชีวิต
แต่เธอมีพลังแค่จอมยุทธ์ระดับปรมาจารย์ขั้นเก้าจะหนีราชันยุทธ์พ้นได้อย่างไร ต่อให้เป็นแค่ราชันยุทธ์ขั้นสามก็ตาม
เพียงไม่กี่นาที
อูหมานก็ยื่นมือใหญ่โตออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย ขณะคว้าไปทางเธอ
หญิงสาวหันกลับมาด้วยความหวาดกลัว
ท่าทางน่าสงสารน่าเอ็นดู ราวกับหญิงสาวอ่อนแอที่ถูกรังแก
ไร้ที่พึ่ง ราวกับลูกแกะขาวนวลที่กำลังเผชิญหน้ากับหมาป่าร้าย
ภาพนั้นทำให้ปราณโลหิตของอูหมานพลุ่งพล่านไปทั่วร่าง เขาอดเพิ่มแรงมือขึ้นอีกไม่ได้!
ต้องขยี้เธอให้ยับสักรอบถึงจะสะใจ!
แต่ในชั่วขณะที่เขาแตะตัวหญิงสาว มุมปากของเธอก็พลันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา ร่างกายกลายเป็นทรายและสลายไปต่อหน้าต่อตาเขา
ลมพัดวูบเดียว ก็หายวับไปทันที
“ฮ่า ๆ ๆ”
อูหมานไม่ได้ตกใจ กลับแสยะยิ้ม เผยให้เห็นฟันเหลืองเต็มปาก
“แบบนี้สิถึงจะสนุก แต่...คิดจะหนีเหรอ? ไม่มีทาง!”
พูดจบ เขาก็แผ่สัมผัสรับรู้ไปโดยรอบ เพื่อตามหาหญิงสาวต่อ
ทว่ากลับไม่ได้สัมผัสถึงกลิ่นอายของเธออย่างที่คิดไว้ ตรงกันข้าม เขากลับยืนนิ่งงันไปทันที
ทั้งร่างราวกับถูกฟ้าผ่า เหงื่อเย็นผุดพรายเต็มตัว
ในสัมผัสรับรู้ของเขา เหนือผิวน้ำทะเลที่เดิมทีว่างเปล่า บัดนี้กลับอัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายของราชันยุทธ์!
เต็ม ๆ ยี่สิบสาย!
ล้อมเขาไว้ตรงกลางจนขยับไม่ได้
“นี่...นี่...นี่มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่!”
“เป็นไปได้ยังไง!”
เขาส่ายหัวอย่างบ้าคลั่งเหมือนลูกข่าง พยายามจับสัมผัสกลิ่นอายที่ทำให้เขาขวัญผวา
ราชันยุทธ์แผ่สัมผัสรับรู้ไปจนถึงขีดสุด ตรวจจับทุกสิ่งรอบตัว
ทันใดนั้น...
“คิก ๆ ๆ ๆ เป็นไปไม่ได้ตรงไหนกัน”
“โอ้โฮ~ พี่ชาย~ ให้ฉันไปอยู่เป็นเพื่อนไหมจ๊ะ”
“ไอ้หนุ่ม นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันออกเดตกับผู้ชาย แกต้องอ่อนโยนหน่อยนะ!”