เจดีย์น้อยหลิงหลงลอยขึ้นกลางอากาศ ขยายใหญ่ขึ้นกว่าสิบเท่า ก่อนตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง
เมื่อเขานึกคิด
ประตูและหน้าต่างทุกบานของเจดีย์น้อยก็เปิดออก เผยให้เห็นภาพภายในห้อง
“ผู้น้อยตรวจดูข้างในแล้ว ไม่มีสมบัติอะไรเลย แม้แต่ของสักชิ้นที่มีพลังงานก็ไม่มี สิ่งที่ล้ำค่า...คือเจดีย์หลังนี้ต่างหาก”
“อีกทั้งมันยังขยายหรือย่อขนาดได้ตามใจ แถมพกติดตัวไปไหนมาไหนได้ ผู้น้อยเลยเดาว่าที่นี่อาจเป็นที่พักของเจ้าของซากปรักหักพังครับ”
เว่ย์เฟิงฟังแล้วเอ่ยข้อสงสัยของตัวเอง
“แล้วมันไม่มีความสามารถในการโจมตีเลยหรือ?”
“มีครับ! แน่นอนว่ามี!”
เย่เฉินรีบตอบ “เอาไว้ทุบคนได้ รับรองว่าได้ผลชะงัด!”
เว่ย์เฟิงเหลือบมองเขาอย่างเอือมระอา
“รุ่นพี่ครับ เรื่องจริงนะ! อย่ามองว่าเป็นแค่สิ่งปลูกสร้างเชียว ตัวมันแข็งแกร่งมาก แถมยังมีค่ายกลทรงพลังคอยเสริมความแข็งแกร่ง แทบไม่มีวันเสียหายหรือพัง ใช้เป็นอาวุธได้ยอดเยี่ยมสุด ๆ!”
“พอแล้ว ๆ เก็บไปเถอะ”
เว่ย์เฟิงโบกมือ แล้วหันไปมองหยกพก
“แล้วของชิ้นนี้ล่ะ คงไม่บอกนะว่าเป็นแค่เครื่องประดับ?”
“แหะ ๆ รุ่นพี่ อันนี้เป็นแค่เครื่องประดับจริง ๆ ครับ”
“เย่เฉิน!!! ไอ้เด็กนี่...”