เพิ่งผ่านไปแค่ 3 นาที
ความรู้สึกเหมือนกำลังจะแตกสลายกลับมาอีกครั้ง โล่พลังงานบุ๋มลงจนถึงขีดสุด ก่อนจะเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง และเกิดรอยร้าวเล็ก ๆ ขึ้นภายในเวลาไม่ถึงวินาที
แม้รอยร้าวเหล่านั้นจะปรากฏเพียงชั่วครู่ แต่คนที่อยู่ที่นี่ไม่มีใครอ่อนด้อย ทุกคนล้วนมีประสาทสัมผัสเฉียบคม จึงสังเกตเห็นได้ทันที
เหล่าราชันยุทธ์สบตากัน ก่อนจะดีใจจนเนื้อเต้น
“คราวนี้ไม่ผิดแน่!”
“โล่พลังงานใกล้แตกเต็มทีแล้ว!”
“เอายังไงดี? เรียกท่านเบเรนส์กลับมาไหม?”
“เรียกสิ! ต้องเรียก! ไม่งั้นพวกเธอสงสัยแน่ว่าพวกเรายักยอกของเข้ากระเป๋าตัวเอง”
“ใช่เลย พวกเธอนี่ใจแคบกันทั้งนั้น!”
“ชู่ เบาเสียงหน่อย”
“กล้าดูหมิ่นแม่พวกแกเหรอ! พูดจาสกปรกอะไรกัน! เหลวไหลสิ้นดี ช่างบังอาจนัก แต่ก็ยังสั่งสอนได้! ถ้าพูดตามคำของคนหลงกั๋ว พวกแกมันก็แค่ไฝที่ก้นซาตาน! ไอ้ซาลาเปาเน่า ๆ ที่คลานขึ้นมาจากนรกทั้งฝูง! ฉันจะไปรายงานท่านเบเรนส์ ให้ลงโทษความชั่วของพวกแก แล้วชำระล้างวิญญาณให้หมดจด!”
บิซซากลับมาที่ซากปรักหักพังพอดี จึงได้ยินบทสนทนาของคนเหล่านั้นเข้า
สีหน้าของราชันยุทธ์หลายคนเปลี่ยนไปทันที ก่อนจะรีบยิ้มประจบอย่างนอบน้อม
“ท่านบิซซาเข้าใจผิดแล้ว เมื่อกี้พวกเรากำลังพูดถึงหมาที่บ้านเมียน้อยคนที่สองของหลานชายป้าของลุงข้างบ้านผม ไม่ได้พูดถึงท่านเลยสักนิด~~~”
“ใช่ ๆ หมาตัวนั้นชื่อเป่ยลั่วซือ เป็นสุนัขขนหยิกสีดำห้าส่วนที่สูงส่งมาก!”
“โห ท่านไม่เคยเห็นหรอก หมาตัวนั้นเป็นขุนนางในหมู่สุนัขเลยนะ มีแต่สุนัขชั้นสูงแบบนั้นเท่านั้นที่คู่ควรกับเกียรติยศของเซนต์แองเจิล!”