สิงจวินหยุดฝีเท้า ตั้งสติให้มั่น
เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง โลกก็กลับคืนสู่สภาพปกติแล้ว
หลังเดินทางข้ามมิติมาหลายสิบหรืออาจถึงร้อยปี เขาได้เสาะหาสมบัติและของวิเศษทั่วทุกมุมโลก อีกทั้งยังกลืนกินพวกมันเข้าไป ทำให้พลังจิตของเขาแข็งแกร่งไม่แพ้เว่ย์เฟิง
นี่ก็เป็นเหตุผลหนึ่งที่เว่ย์เฟิงเลือกเขามาที่นี่
แต่ทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า ราชันยุทธ์รุ่นเก๋าผู้ผ่านโลกมามากก็ยืนนิ่งงันไปในพริบตา
“นี่... นี่มัน...!!!”
สิงจวินเบิกตากว้าง ค่อย ๆ ก้าวเข้าไปด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
ไกลออกไปสุดขอบฟ้า
เกาะขนาดมหึมาที่เลือนรางกำลังค่อย ๆ ก่อตัวจนเห็นเป็นรูปร่างชัดเจน
เหนือเกาะยักษ์มีเมฆสีสันงดงามปกคลุมทั่วฟ้า อาบไล้ด้วยแสงหลากสีสัน
แม้อยู่ไกลลิบ เขาก็ยังสัมผัสได้ถึงพลังงานบริสุทธิ์ที่แผ่ออกมาจากเกาะแห่งนั้น
ชั่วขณะนั้น
สมบัติล้ำค่า ยาวิญญาณ แร่หายาก... สัตว์วิเศษหายาก!
สมบัตินับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นตรงหน้า พวกมันเรียงแถวเดินเข้ามาหาเขาทีละตัว พร้อมกวักมือเรียก
ราวกับกำลังต้อนรับการมาถึงของเขา
มุมปากของสิงจวินค่อย ๆ ฉีกยิ้มกว้าง น้ำลายไหลยืด ดวงตาเริ่มเป็นประกายระยิบระยับ
ทันใดนั้น!
วงล้อฉีกมิติพลันปลดปล่อยพลังแห่งกฎมิติ ก่อนจะอัดพลังเข้าไปในร่างของสิงจวินอย่างไม่ออมมือ
พลังที่ไหลทะลักเข้ามาทำให้เขาได้สติกลับคืนมาในทันที
สิงจวินส่ายหน้า แล้วมองวงล้อฉีกมิติอย่างสงสัย
เมื่อเห็นว่ามันไม่มีอะไรผิดปกติ เขาจึงหันกลับไปมองเกาะยักษ์ที่อยู่ไกลออกไปอีกครั้ง
แต่คราวนี้...
ไหนล่ะแสงเจิดจ้าเต็มฟ้า ไหนล่ะสีสันหลากหลาย