ครึ่งชั่วโมงต่อมา
หลังฝ่าฝูงชนที่เบียดเสียด
เย่เฉินพาเว่ย์เฟิงกับเหลยปิงกลับมาถึงบ้าน
เขาขนผลไม้ล้ำค่าหายากสามลังใหญ่ออกมาจาก “คลังเก็บของ” แล้วยกให้เหลยปิง
ท่ามกลางการส่งตัวของเหล่าคนใหญ่คนโต เว่ย์เฟิงพาเหลยปิงจากไป
แต่เย่เฉินยังไม่ทันได้จัดการเรื่องสินค้าที่ตระกูลและกลุ่มธุรกิจอื่น ๆ สั่งซื้อ หว่านเอ๋อกับซิงผินก็เดินตรงเข้ามาหาเขา
เขาไม่แปลกใจเลยที่ได้พบทั้งสองคนอีกครั้ง
ตอนนี้สมาคมซิงเย่ากำลังรุ่งเรืองสุดขีด ในแวดวงผู้ฝึกยุทธทั่วหลงกั๋วแทบไม่มีใครไม่รู้จัก พวกเธอแวะมาเยี่ยมชมก็เป็นเรื่องเข้าใจได้
แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ ทั้งสองเดินทางข้ามระยะทางนับพันลี้มาที่นี่ ไม่ได้มาเพื่อเยี่ยมชมอย่างเดียว
“หัวหน้าเย่ ยินดีที่ได้พบค่ะ”
ซิงผินหยุดยืนตรงหน้าเย่เฉิน แล้วยื่นมือเรียวงามออกมา
เย่เฉินมองหญิงสาวตรงหน้าที่หน้าตาคล้ายซิงชิ่งอยู่หลายส่วน ก่อนจะยิ้มบาง ๆ
ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ยังพอมีมิตรภาพกับพ่อของเธอ เรื่องในอดีตช่างมันเถอะ
เขายื่นมือไปจับมือเรียวงามที่นุ่มนวลแต่แฝงพละกำลังคู่นั้น
“ยินดีที่ได้พบ คุณหนูซิงมีธุระอะไรหรือเปล่า?”
“ค่ะ มีธุระ เราเปลี่ยนที่คุยกันเถอะ”
“ได้เหมือนกัน ตามฉันมา อ้อ จริงสิ คุณหนูหว่านเอ๋อใช่ไหม?”
เย่เฉินยิ้มพลางหันไปมองหว่านเอ๋อที่ยืนอยู่อีกด้าน
หญิงสาวหน้าแดงระเรื่อ ก่อนพยักหน้า
“ใช่ค่ะ ฉันเอง ฉันก็มีเรื่องอยากคุยกับหัวหน้าเย่เหมือนกัน”
“ฉันด้วย ๆ หัวหน้าเย่ ฉันชื่อเสี่ยวโหรว”