สองพี่น้องเถียงกันคนละคำสองคำ จนทะเลาะกันไม่หยุด ไม่มีใครสังเกตว่าเด็กสาวฟื้นแล้ว
เพิ่งฟื้นขึ้นมา หลี่ม่านก็รู้สึกปวดหัว เธอขยับริมฝีปาก “อย่าทะเลาะกันเลย...”
แม้เสียงจะเบามาก แต่สองคนที่ประสาทสัมผัสไวก็ยังได้ยิน เสียงทะเลาะกันพลันหยุดลง
สองพี่น้องก้มหน้ามองเธอพร้อมกัน “ตื่นแล้ว!”
หลี่ม่านแทบไม่มีแรง “ที่นี่ที่ไหน? ฉันเป็นอะไรไป?”
ตอนนั้นเธอหันหลังให้หิมะถล่ม แม้จะได้ยินเสียง แต่ยังไม่ทันหันกลับไปก็หมดสติแล้ว
ฉินเฉินหมิงใช้นิ้วลูบคลึงแก้มเธอ ราวกับอยากทำให้ใบหน้าของเธอไม่เย็นเฉียบอีก “เกิดหิมะถล่ม นี่เป็นกระท่อมไม้ที่พวกเราเจอ คงต้องรอพรุ่งนี้ถึงจะออกไปหาทีมกู้ภัยได้”
“โทรศัพท์ใช้ไม่ได้เหรอ?”
ฉินเฉินหมิงอธิบาย “โทรศัพท์ฉันพังแล้ว”
ฉินเฉินเลี่ยงพูดเสียงอ่อย “ของฉันหายไปแล้ว”
ตอนนั้นเขาแทบรอไม่ไหวที่จะโพสต์ลงโซเชียล แต่พอโพสต์เสร็จก็เกิดหิมะถล่ม โทรศัพท์ถูกฝังอยู่ตรงไหนก็ไม่รู้
ส่วนหลี่ม่านกลัวโทรศัพท์ตกหาย เลยไม่ได้พกติดตัวมา วางไว้ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าของลานสกี
สามคนรวมกันยังหาโทรศัพท์สักเครื่องไม่ได้ ช่างโชคร้ายจริง ๆ
ฉินเฉินเลี่ยงก้มหน้าหงอย “โทษฉันเอง ไม่น่าเสนอให้มาเล่นสกีเลย”
หลี่ม่านไม่เห็นด้วย “แต่ฉันเองก็อยากมาเหมือนกัน ไม่ใช่ความผิดของคุณ ต่อให้คุณไม่ได้เสนอ พวกเรามาเห็นว่าที่นี่เล่นสกีได้ ยังไงก็ต้องมากันอยู่ดี”
ส่วนฉินเฉินหมิงไม่คิดจะตอบสนองต่อคำสำนึกผิดไร้สาระแบบนี้ ที่สำคัญคือเขาไม่มีอารมณ์จะทะเลาะ