ฉินเฉินหมิงไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านนี้ แต่ก็ยังตรวจสอบความเสี่ยงรอบตัวโดยสัญชาตญาณ และพยายามหลีกเลี่ยงให้มากที่สุด
อีกสองคนไม่มีความเห็นต่าง พวกเขาสวมอุปกรณ์เล่นสกีจนพร้อม ฉินเฉินเลี่ยงนำหน้าไถออกไปก่อน
“ว้าว—” เสียงตื่นเต้นดังอู้อี้ออกมาจากหน้ากากกันน้ำแข็ง
หลี่ม่านไถตามเขาไป ส่วนฉินเฉินหมิงรั้งท้าย
พวกเขามาถึงอีกฟากของภูเขา ด้านนี้หิมะบางกว่า ผู้คนก็น้อยกว่า แต่มีต้นไม้ค่อนข้างมาก เวลาไถลงไปจึงต้องหลบซ้ายหลบขวา
ฉินเฉินเลี่ยงชอบแบบนี้ที่สุด สำหรับเขาแล้วมันท้าทายดี
เขาไถเร็วมาก หลี่ม่านกลัวจริง ๆ ว่าเขาจะชนต้นไม้ หัวที่ไม่ค่อยฉลาดอยู่แล้วจะได้ยิ่งแย่เข้าไปอีก
ฉินเฉินหมิงเองก็ไม่ชอบกิจกรรมที่ตื่นเต้นเกินไป จึงไถตามพวกเขาอยู่ห่าง ๆ
ฉินเฉินเลี่ยงที่อยู่ข้างหน้าหยุดลงอย่างยังไม่จุใจ แล้วหันไปพูดกับหลี่ม่านที่ไถตามมาว่า “ถ่ายรูปตรงนี้กันสักใบดีไหม?”
“เมื่อกี้เราเพิ่งถ่ายกันตรงทางเข้าไปแล้วไม่ใช่เหรอ”
“ไม่เหมือนกัน” ฉินเฉินเลี่ยงถอดถุงมือ หยิบโทรศัพท์ออกมา ถอดหน้ากากกับแว่นกันน้ำแข็ง แล้วโอบเธอเข้ามาข้างกาย ก่อนยิ้มกว้างให้กล้อง “มองทางนี้”
หลี่ม่านเผลอยิ้มตาม แต่เธอยังไม่ได้ถอดหน้ากากกับแว่นกันน้ำแข็งออก ใครจะมองเห็นหน้ากันล่ะ
ฉินเฉินเลี่ยงกลับพอใจกับรูปนั้นมาก เขาจัดการกับรูปเล็กน้อยแล้วเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า
“นายถ่ายไม่ติดหน้าฉันเลยนะ” หลี่ม่านท้วง
“จะเป็นไรไป แค่ฉันรู้ว่าเป็นเธอก็พอแล้ว”
ฉินเฉินเลี่ยงสวมหน้ากากกับแว่นกันน้ำแข็งกลับไป แล้วพูดด้วยเสียงสดใสว่า “ฉันจะตั้งรูปนี้เป็นรูปโปรไฟล์ แล้วโพสต์ลงโซเชียลว่าเธอเป็นแฟนฉัน!”