หลี่ม่านย้ายสายตากลับไปยังเซียนพิณชุดขาว เขายืนอยู่กับที่ บางครั้งก็เดินไปสองสามก้าว ฆ่าหมูป่าที่เดินผ่านมา หรือไม่ก็ย่อตัวลงเก็บสมุนไพร
ทำอยู่แบบนั้นแล้วชวนให้คนสงสัยว่าเขาต้องการทำอะไรกันแน่
ม่านช้าหนึ่งก้าว (จอมยุทธ์): “คุณกำลังทำอะไรอยู่ ฉันช่วยอะไรคุณได้ไหม”
เมื่อครู่เธอยืนเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ ตลอด เฉิงอวี่แทบลืมไปแล้วว่าเธออยู่ตรงนั้น
อวี่ (เซียนพิณ): “ไม่ต้อง”
เขาลังเลอยู่สองวินาที ก่อนจะพิมพ์อีกครั้ง
อวี่ (เซียนพิณ): “ฉันกำลังทำงาน”
เขาไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงตอบคำถามแบบนี้ ทั้งที่เธอคอยขัดขวางการทำงานของเขา เป็นผู้หญิงหน้าหนาแถมยังชวนให้รู้สึกว่าน่าหงุดหงิด เขาเกลียดผู้หญิงแบบนี้
เฉิงอวี่คิดในใจเช่นนั้น แต่กลับไม่ได้แบนบัญชีของเธอ
ม่านช้าหนึ่งก้าว (จอมยุทธ์): “ทำงานเหรอ”
อวี่ (เซียนพิณ): “อืม”
อีกฝ่ายไม่มีทีท่าว่าจะอธิบาย
ทำงานเหรอ
เหมือนจะมีบางคนเรียกภารกิจว่างานจริง ๆ แต่การที่เขาเดินไปเดินมา บางทีก็กระโดด บางทีก็ย่อตัว แบบนี้มันเป็นภารกิจอะไรกัน
เธอไม่เคยเห็นภารกิจที่ง่ายขนาดนั้นมาก่อน แถมเขายังเดิน ๆ กระโดด ๆ แบบนี้มาทั้งวันทั้งคืนแล้วด้วย
คิดไม่ออกก็ไม่คิดแล้วกัน โลกของคนรวยอาจจะมีอะไรแปลก ๆ เป็นพิเศษก็ได้
ยังไงเธอก็แค่ตามอยู่ข้างหลังเขาเพื่อเรียกร้องความสนใจ พูดจาออดอ้อนบ้างเป็นบางครั้ง ถึงเขาจะไม่ได้ยินเสียง แต่ผู้ชายก็ชอบแบบนี้ไม่ใช่หรือไง
แค่ดูจากที่เขาไม่ไล่เธอไป หรือขู่ว่าจะขึ้นบัญชีดำเธอ ก็รู้แล้วว่าเขาชอบอยู่ไม่น้อย
เธอจึงยิ่งตามเขาอยู่ข้างหลังอย่างสบายใจ